ผู้คนกระซิบกระซาบกันพักหนึ่งก็เห็นพ้องต้องกันว่าสมควรเป็นเช่นนี้
ต้วนหลิงเทียน กู่ลี่ และจูลู่ฉีก็เข้าใจตามนั้น
“เรียนอาวุโสเถิงชาน! นี่คือนายน้อยของข้า ‘หยางหวู่’ นายน้อยยังเป็นบุตรชายคนรองของอาวุโสลำดับ 5 แห่งวังอุดรไพศาล!”
ชายชราที่ติดตามมาคุ้มกันหยางหวู่ย่อมคิดเหมือนกันกับทุกคน ว่าเถิงชานไม่ทันได้ยินฐานะหยางหวู่ จึงเร่งกล่าวเตือนออกไปทันที
“อาวุโสหลี่อันแห่งแท่นบูชาเต่าทมิฬของท่าน ก็นับเป็นสหายอันดีกับอาวุโสลำดับ 5 ของพวกเรา…ข้าแน่ใจว่าเรื่องนี้ท่านเองก็สมควรเคยได้ยินมาบ้างแล้วกระมัง…อาวุโสเถิงชาน”
กล่าวถึงจุดนี้น้ำเสียงชายชรายังเน้นหนักขึ้นเป็นพิเศษ ด้วยกลัวว่าเถิงชานจะยังไม่ล่วงรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างอาวุโสลำดับที่ 5 ของมันกับหลี่อัน อาวุโสเพลิงเงินลำดับ 1 ของแท่นบูชาเต่าทมิฬ
“แล้วจะอย่างไร?”
อย่างไรก็ตาม นับว่าทำให้ผู้คนประหลาดใจกันยกใหญ่อีกครั้ง! เพราะสีหน้าของอาวุโสเถิงชานกลับไม่แปรเปลี่ยนแม้แต่น้อยถึงจะเผชิญหน้ากับคำกล่าวย้ำเตือนของชายชรา! ยังหันไปมองกล่าวด้วยทีท่าเฉยเมยอีกว่า “กฏของแท่นบูชาเต่าทมิฬล้วนมีผลบังคับใช้กับทุกผู้คน! มิว่าเจ้าจะเป็นใครมาจากที่ใด…กระทั่งต่อให้เป็นบุตรของสหายสนิทอาวุโสหลี่อันหากกล้าฝ่าฝืนกฏของแท่นบูชาเต่าทมิฬ ข้าก็ไม่คิดปราณีละเว้น!”
ความซื่อตรงไม่โอนอ่อนของเถิงชาน พาลให้หลายคนอดไม่ได้ที่จะตกใจ!
“อาวุโสเถิงชานผู้นี้ ดูเหมือนจะเป็นคนดี…”
