“เสี่ยวหวู่เจ้าอย่าได้กังวลไป…ลุงหลี่อันคนนี้ต้องจัดการเรื่องราวให้เจ้าพอใจแน่!”
ทว่าในขณะที่หยางหวู่กำลังรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาเล็กน้อยนั้นเอง ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในหูของมัน และไม่ใช่เสียงของใครที่ไหน เป็นลุงหลี่อันของมันนั่นเอง!
ทันใดนั้นเสมือนเมฆหมอกในใจของมันถูกสายลมพัดปัดเป่าจนมลายหายไป กลายเป็นความตื่นเต้นเข้ามาแทนที
สุดท้ายลุงหลี่อันก็ยังเข้าข้างมัน!
“อาวุโสเถิงชาน ดั่งคำกล่าวที่ว่า ‘ตบมือข้างเดียวไม่ดัง’ …ในเมื่อท่านลงมือทำโทษหยางหวู่แล้ว อีกคนที่ก่อเรื่องก็สมควรได้รับการลงโทษเช่นกัน”
หลี่อันมองเถิงชาน ค่อยกล่าวออกเสียงเรียบ
และเมื่อกล่าวจบคำ มันก็หันมามองต้วนหลิงเทียนทันที
ทว่าสายตาที่ใช้มองนี้ของมันกลับทอประกายเยียบเย็นเต็มไปด้วยจิตสังหาร พาลต้วนหลิงเทียนรู้สึกราวกับถูกอสรพิษจับจ้อง หน้าต้วนหลิงเทียนถึงกับเปลี่ยนสีไปทันที
‘อะไร? หลี่อันมันคิดฆ่าข้า!?’
มาตอนนี้ต้วนหลิงเทียนพลันตระหนักได้ว่าเขาไร้เดียงสาปานใด เมื่อครู่กลับหลงคิดไปได้ ว่าหลี่อันจะเที่ยงธรรมเหมือนเถิงชานไปได้ หลังได้ยินวาจาของมันประโยคแรก!
อย่างไรก็ตามตัดสินจากทีท่าแววตาของมันในตอนนี้ น่ากลัวว่าหลี่อันหาได้มีนิสัยเหมือนเถิงชานไม่!
“อาวุโสหลี่อัน เมื่อครู่มีเพียงหยางหวู่เท่านั้นที่ลงมือ!”
เถิงชานขมวดคิ้วกล่าวค้านทันที มันไม่คิดลงมืออะไรกับต้วนหลิงเทียนแม้จะได้ยินคำของหลี่อัน
