“ข้ารู้ว่าพวกเจ้ากำลังคิดอันใดอยู่…แต่คนสวนของข้าก่อนหน้านั้น ทุกคนไม่แม้แต่จะบรรลุถึงขอบเขตอริยะเซียน! เช่นนั้นหลังพวกมันทำงานที่สวนไปได้พักหนึ่ง จึงไม่อาจทานรับพลังวิญญาณฟ้าดินที่หนาแน่นและมหาศาลได้ไหวอีกต่อไป สุดท้ายร่างกายจึงไม่อาจทานทนจำต้องระเบิดออก…อย่างไรก็ตามพวกมันก็ทำงานได้ 10 กว่าปีก่อนที่จะตายตก!”
เจ้าของสวนสมุนไพรยังไม่ปรากฏตัว แต่เสียงของมันก็ดังเข้าหูต้วนหลิงเทียนและทุกคนชัดเจนดี “แต่สำหรับพวกเจ้าที่พลังฝึกปรือสูงกว่าพวกมัน สถานที่แห่งนี้ย่อมดีมากกว่าร้าย…เช่นนั้นพวกเจ้าก็อยู่ทำงานและบ่มเพาะพลังที่นี่สัก 10 ปีเถอะ! ข้าเชื่อว่าพวกเจ้าสมควรไม่มีปัญหาอันใด…หลังผ่านไป 10 ปีแล้วข้าค่อยปล่อยให้พวกเจ้าจากไป!”
“เอาล่ะ พวกเจ้าตัดสินใจเองเถอะ! แต่ข้าขอบอกไว้ก่อน หากพวกเจ้ากล้าก้าวเท้าออกไปจากสวนสมุนไพรนี่ก่อนครบกำหนด 10 ปี…ก็อย่าได้โทษข้าว่าไร้เมตตา!!”
เสียงชราดังขึ้นอีกครั้งก่อนที่จะเงียบไป
และไม่ว่ากู่ลี่จะตะโกนเรียกหาเท่าไหร่อีกฝ่ายก็ไม่ตอบอะไรกลับมา ราวกับจากไปแล้ว…
“น้องหลิงเทียน คราวนี้พวกเราจะทำอย่างไรกันต่อดี?”
สุดท้ายกู่ลี่ก็ได้แต่มองถามต้วนหลิงเทียนอย่างอับจน
“จะทำอะไรได้อีกเล่า…ในเมื่ออีกฝ่ายพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว พวกเราก็จำต้องเชื่อฟังแล้วอยู่ที่นี่กันไปก่อน…”
ต้วนหลิงเทียนได้แต่เผยยิ้มออกมาอย่างขื่นขม
