ต้วนหลิงเทียนหันไปมองกู่ลี่กับจูลู่ฉี ทั้งคู่ก็กำลังหันมองมาที่เขาเช่นกัน เพียงพยักหน้าครั้งหนึ่งต่างก็เข้าใจได้ทันทีว่าเขาจะสื่ออะไร ทั้งหมดพุ่งร่างออกไปด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะใช้ได้ทันที
ไม่ทราบว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใด…
วูบหนึ่งก็ให้ความรู้สึกพึ่งผ่านไปเดี๋ยวใจ อีกวูบหนึ่งก็ราวกับเนิ่นนานเป็นศตวรรษ
ในขณะที่พุ่งร่างไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง ถึงจุดหนึ่งต้วนหลิงเทียนพลันสัมผัสได้ว่า ร่างเขาถูกพลังไร้สภาพอันอ่อนโยนขุมหนึ่งห่อหุ้มเอาไว้อีกครั้ง…
เหมือนเคย ทันทีที่คลื่นพลังไร้สภาพห่อหุ้มปกคลุมไปทั่วร่าง ภาพเบื้องหน้าก็มืดดับไปทันที
เมื่อสองตาแลเห็นแสงสว่างอีกครั้ง เขาก็รีบสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างระมัดระวังทันที จนพบว่าบัดนี้เขามาอยู่ใน ‘สวนสมุนไพร’ ที่ไหนสักแห่ง…
เหตุผลที่เขาสามารถบอกได้ทันทีว่าสมควรมาโผล่ในสวนสมุนไพรนั้น เพราะกลิ่นของสมุนไพรวิญญาณอันล้ำค่ามันพุ่งตีจมูกเขาทันทีที่สูดหายใจ
และเมื่อเขาลองสำรวจสภาพแวดล้อมรอบกาย เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่ามีสมุนไพรมากมายร้อยแปดพันเก้าปลูกเรียงรายเป็นระเบียบ! จัดแยกพื้นที่ตามชนิดประเภทสมุนไพรได้อย่างเป็นระบบ!!
ตุบ! ตุบ!
และในขณะที่ต้วนหลิงเทียนกำลังสำรวจสภาพแวดล้อมอย่างตื่นตาตื่นใจเขาก็ได้ยินเสียงสองเสียงดังขึ้นข้างกาย เป็นกู่ลี่กับจูลู่ฉีที่พุ่งทะลุความว่างเปล่าออกมา
