ด้วยเหตุนี้เขาจึงไปเยือนกู่ลี่ถึงที่พัก และกล่าวนัดหมายว่า…หลังจากนี้อีกครั้งเดือนจะออกเดินทางไปยังภูมิภาคเบื้องบน!
หลังออกจากบ้านพักกู่ลี่ ต้วนหลิงเทียนก็ไปหาบิดามารดาทันที “ท่านพ่อ ท่านแม่ อีกราวๆครึ่งเดือนข้าจะออกจากตำหนักเมฆาครามกับพี่กู่”
ต้วนหรูเฟิงที่ได้ยินก็พยักหน้ารับรู้ ด้วยทราบเรื่องราวแต่แรกจึงไม่ได้แปลกใจอะไร
กลับกัน ด้านลี่หลัวแม้จะเตรียมใจมาเนิ่นนาน แต่พอได้รู้ว่าลูกชายจะไปแล้วจริงๆ ก็อดไม่ได้ที่จะเป็นกังวล ไม่อาจซ่อนสีหน้าห่วงใยได้ “ลูกมั่นใจแล้วหรือ?”
“ใช่ท่านแม่”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า
ลี่หลัวสูดลมหายใจเข้าลึกยาว ก่อนที่จะสามารถสงบใจลงได้ในที่สุด จากนั้นนางก็พูดว่า “ในเมื่อลูกตัดสินใจแล้ว เช่นนั้นก็ไปร่ำลาและใช้เวลากับเนี่ยนเอ๋อทั้งเฟยเอ๋อให้ดีเถิด…ทั้งคู่ย่อมลำบากใจที่จะเห็นเจ้าออกเดินทางแน่ แต่เพื่อช่วยเหลือเค่อเอ๋อ เจ้าไม่อาจไม่ไป!”
กล่าวจบในแววตาลี่หลัวก็เผยความกังวลออกมาไม่น้อย
เค่อเอ๋อ!
ในอดีตนั้น ไม่เพียงแต่นางจะอยู่กับต้วนหลิงเทียนมาตั้งแต่ยังเยาว์ แต่เด็กสาวคนนี้เป็นลูกสะใภ้ที่อยู่ด้วยกันกับลี่หลัวนานที่สุด ความรักที่นางมีให้สะใภ้นางนี้เรียกว่าไม่ได้ด้อยไปกว่ารักที่มีให้บุตรชายเลย!
เมื่อรู้ว่าลูกสะใภ้ถูกลัทธิบูชาไฟจับตัวไว้ที่ภูมิภาคเบื้องบน นางย่อมกังวลใจเช่นกัน
ได้ยินคำของลี่หลัว ต้วนหลิงเทียนก็เร่งพยักหน้ารับคำไปทันที
