ยิ่งมาพลังขุมดังกล่าวก็ยิ่งหลั่งไหลเข้าร่างของเขามากยิ่งขึ้น รุนแรงมากขึ้นจนทำให้เขารู้สึกอึดอัด ปานตัวจะระเบิด!
อย่างไรก็ตาม เขาพยายามอดทนเอาไว้ไม่ร้องออกมาสักแอะ!
ไม่ทราบตั้งแต่เมื่อใด ตอนนี้หน้าผากของต้วนหลิงเทียนเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อเย็นที่ผุดซึมออกมา
ทั้งความเจ็บปวดไปทั่วสรรพางค์กายยังทำให้ร่างต้วนหลิงเทียนถึงกับสั่นสะท้านไปอย่างไม่อาจควบคุม
เพราะถูกความเจ็บปวดเคี่ยวกรำจนยากทานทน เขาจำต้องขบกัดฟันเอาไว้แน่นดังกรอดจนกรามแทบแตก! หาไม่แล้วคงได้ร้องเสียงหลงออกมาดังลั่น! กลั้นจนเสื้อผ้าชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นคล้ายร่วงตกสระมาอย่างไรอย่างนั้น!!
‘ยังไม่จบไม่สิ้นอีกรึไง?’
ครึ่งชั่วยามผ่านไป ต้วนหลิงเทียนทำได้แค่ร่ำร้องในใจ
แม้เวลาจะพึ่งผ่านไปแค่ครึ่งชั่วยาม แต่ต้วนหลิงเทียนรู้สึกเสมือนถูกทรมานมานานแสนนาน จมกับความเจ็บปวดราวครึ่งศตวรรษ!
ครึ่งชั่วยามผ่านไป
หนึ่งชั่วยามผ่านไป…
ผ่านไปชั่วยามครึ่ง…
…
5 ชั่วยามต่อมา ต้วนหลิงเทียนที่ถูกความเจ็บปวดเคี่ยวกรำไปทั่วร่าง สุดท้ายจิตใจยังกลายเป็นอื้ออึงไปแล้ว
ในที่สุดหลังผ่านไปหนึ่งวันเต็มๆ ต้วนหลิงเทียนจึงค่อยสัมผัสได้ว่าความเจ็บปวดทั่วร่างของเขาอันตรธานหายไปแล้ว
