แน่นอนว่ามันไม่ได้กล่าวถึงเรื่องสำคัญ และมันก็ไม่อาจปริปากกล่าวออกมาได้
เรื่องที่ว่าก็คือ…
เรื่องเข้าสระชำระมังกรนั้น แต่ไหนแต่ไรล้วนแล้วแต่เป็นประสงค์ของผู้เฒ่าพยากรณ์ทั้งสิ้น!
และมันก็เชื่อมั่นในตัวผู้เฒ่าพยากรณ์
โชคเป็นของผู้กล้า?
แม้วาจาของต้วนหรูเฟิงจะค่อนข้างถือดีไปบ้าง หากแต่ตี้กูและตี้ชานสามารถรับรู้ได้ว่าต้วนหรูเฟิงไม่คิดกล่าวความจริง เช่นนั้นพวกมันก็ไม่คิดจะหาความอะไรอีก
เพราะพวกมันต่างรู้ดี ต่อให้ถามไปก็คงไม่ได้คำตอบอะไร
“ผู้นำตี้ชาน หลายวันมานี้รบกวนท่านมากแล้ว ขอลา”
ตู้กูเมื่อรู้ว่าคำตอบที่ต้องการคงไม่ได้ยิน ก็ไม่คิดรั้งอยู่สืบไป หลังกล่าวคำอำลาตี้ชาน มันก็จากไปพร้อมเฝิงปู่อี้และจงฉีชานทันที
ครู่ต่อมาภายในหุบเขาแห่งนี้ก็เหลือแต่ตี้ชานและอาวุโสเผ่าพันธุ์มังกร กับพวกต้วนหรูเฟิง…
รวมถึงประตูลึกลับที่ลอยล่องในความว่างเปล่า
ส่วนอีกด้านหนึ่งนั้น หลังจากที่เข้าประตูสู่สระชำระมังกรมา ต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกเสมือนร่างกายจมดิ่งลงในน้ำลึก และกลังจากนั้นร่างกายเขาก็ไม่มีอยู่อีกต่อไป
เพราะทันทีที่ร่างผ่านประตูอันมีม่านพลังพพิสดารนั่น ต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกเสมือนวิญญาณถูกตัดขาดออกจากร่างกาย
คิดควบคุมร่างกายเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล!
กระทั่งคิดสัมผัสตรวจสอบสภาพแวดล้อมโดยรอยด้วยสำนึกเทวะอะไรยังไม่อาจกระทำได้
