ยิ่งผ่านไปนานเท่าไหร่ ต้วนหลิงเทียนก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นเท่านั้น
เขาหลงเหลือแต่สำนึกสติ ทำได้เพียงครุ่นคิดไตร่ตรอง ไม่อาจควบคุมร่างกายหรือกระทั่งสำนึกเทวะได้เลย
อันที่จริงเขากระทั่งไม่อาจสัมผัสได้ถึงการคงอยู่ของร่างกายด้วยซ้ำ!
ไม่ทราบว่าเวลามันผ่านไปนานเท่าไหร่กันแน่ หากแต่ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนหงุดหงิดหัวเสียถึงขีดสุด คล้ายกำลังจะบ้าเต็มที ‘นี่มันสถานที่ผีสางอะไรกัน? สระชำระมังกร?! ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าพันธุ์มังกรนี่ที่แท้มันอะไรกันแน่?’
หลังจากที่หงุดหงิดหัวเสียจนตะโกนด่าในใจไปพักหนึ่ง ต้วนหลิงเทียนก็ค่อยๆสงบสติลงอีกครั้ง
เขารู้ดีว่าตอนนี้หัวร้อนอะไรไปก็ไร้ประโยชน์ และทันทีที่สงบอารมณ์ลงได้เขาก็นึกถึงต้วนหรูเฟิงและคนอื่นๆที่กำลังรอคอยอยู่ข้างนอกขึ้นมา ‘ข้าไม่รู้ว่านี่มันผ่านไปนานแค่ไหนกันแน่…ท่านพ่อกับพี่กู่ตอนนี้ไม่รู้กำลังกังวลกันแค่ไหน’
หลังจากนั้นความคิดของต้วนหลิงเทียนก็เริ่มล่องลอยไปไกล คิดถึงมารดาอย่างลี่หลัวและคู่หมั้นอย่างลี่เฟย ร่างน้อยๆของต้วนเนี่ยนเทียนบุตรชายยังผุดขึ้นในใจ
จากนั้นก็คิดถึงเค่อเอ๋อและเฟิ่งเทียนหวู่
……
‘การปะทะกับตี้จิ่วเมื่อวาน นับว่าปฐมเวทย์กลืนกินช่วยได้มากจริงๆ’
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ความคิดของต้วนหลิงเทียนกลับล่องลอยไปถึงตอนที่ต่อสู้กับตี้จิ่ว
