หลังสำนึกสติต้วนหลิงเทียนสงบนิ่งดั่งบ่อน้ำโบราณลึกเยียบเย็นได้ไม่กี่วัน เสียงหนึ่งก็ดังก้องในใจ ยังเป็นสุรเสียงอันน่าเกรงขามเปี่ยมล้นไปด้วยพลังอันน่าพรั่นพรึงประการหนึ่ง
เสียงนี้ทำให้ต้วนหลิงเทียนตื่นตัวขึ้นมาทันใด ขณะเดียวกันใจยังลอบยินดีปรีดานัก!
นั่นเพราะต้วนหลิงเทียนพบว่าในที่สุดเขาก็สัมผัสได้ถึงร่างกายของตัวเองแล้ว!
ไม่เพียงเท่านั้นสำนึกเทวะของเขายังหวนคืนกลับมาเรียบร้อย!
ตอนนี้คิดแผ่สำนึกเทวะไปสัมผัสรอบๆก็สายไปแล้ว ต้วนหลิงเทียนเพียงลืมตาหันมองไปยังทิศทางอันเป็นแหล่งกำเนิดเสียงตามสัญชาตญาณทันที
พบเห็นเป็นเงาร่างขนาดมหึมา ลอยล่องเหนือทะเลสาบสงบร่างหนึ่ง เป็นมังกรเทพยาดาตัวหนึ่ง! หากแต่ขนาดตัวของมันนั้นใหญ่โตมหึมานัก ไม่ต่างใดจากแนวเขาที่ทอดยาวไปสุดลูกหูลูกตา!!
ต่อหน้ามังกรเทพยาดาตัวนี้ ร่างที่แท้จริงของตี้จิ่วไม่คู่ควรให้กล่าวถึง!
ร่างจริงของตี้จิ่วเต็มที่ก็แค่ไม่กี่ร้อยหมี่ ไม่แม้จะถึง 1 ลี้ด้วยซ้ำ!
ทว่าร่างมังกรเทพยาดาเบื้องหน้าอย่างต่ำๆก็มี 10 ลี้!!
มังกรเทพยาดาตัวนี้ยังแผ่อำนาจบารมีออกมา เพาะสร้างเป็นแรงกดดันอันน่าเกรงขามขุมหนึ่ง ทำให้ต้วนหลิงเทียนรู้สึกกดดันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
‘กรงเล็บของมังกรเทพยาดาตัวนี้…ปะ แปดกรงเล็บ!!’
