เนื่องจากตี้จิ่วถูกฆ่าตาย และพวกมันก็เสียโอกาสเข้าใช้สระชำระมังกรที่จะเปิดออกทุกๆ 5,000 ปีไป ทำให้อารมณ์ของพวกมันเสมือนดิ่งลงเหว ต่างจิตตกและรู้สึกแย่เป็นทุน ตอนนี้พอมีโอกาสจึงได้ระบายออกกันเต็มที่
“เฮอะ!”
เสียงเย็นชาหนึ่งพลันสบถดังก้องไปทั่วหุบเขา ต้วนหรูเฟิงที่ไม่คิดกดดันบีบคั้นอะไรตี้ชานสืบไป เพียงหันไปมองต้วนหลิงเทียน พูดว่า “เทียนเอ๋อร่างกายของตี้จิ่วแม้จะถือว่าอุดมไปด้วยสมบัติ แต่ด้วยสถานการณ์ตอนนี้เจ้าลืมมันไปเถอะ…สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเจ้าต้องเข้าสระชำระมังกร คว้าโอกาสในรอบ 5,000 ปีนี้ไว้!”
“ได้”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า ไม่คิดขุดร่างตี้จิ่วควักเม็ดพลัง กระทั่งชำแหละฉกฉวยอวัยวะอื่นๆที่ใช้งานได้ของมันอีก
เขารู้ว่าเม็ดพลังทั้งอวัยวะส่วนอื่นๆของตี้จิ่วมีคุณค่าแค่ไหน แต่ก็ไม่อาจละเลยอารมณ์ของคนเผ่าพันธุ์มังกรได้ ยากที่เขาจะขุดสมบัติต่อหน้าต่อตาพวกมัน…
ดังนั้นเขาทำได้แค่ล้มเลิกความคิดนี้ไปเสีย ไม่สนใจอะไรร่างตี้จิ่วอีก
ตอนนี้เองทุกสายตาในหุบเขา ก็หันมาจับจ้องมองไปยังร่างต้วนหลิงเทียน
ท่ามกลางสายตาเหล่านี้ มีทั้งตกตะลึง อึ้งทึ่ง นับถือ เลื่อมไส กระทั่งหวาดกลัว…
“นายน้อยตำหนักเมฆาคราม ‘ต้วนหลิงเทียน’ ผู้นี้…กลับสังหารมังกรเทพยาดาสีทอง 5 กรงเล็บตี้จิ่วผู้นั้นลงได้…ศักยภาพพรสวรรค์มิได้ต้อยต่ำไปกว่าบิดาแม้แต่นิดเดียว!”
