บทที่ 81 ฮัวชิงอวี่
“ขอโทษนะ”
เมื่อกลับมาที่สวน เมิ่งจิงก้มหน้าก้มตา มือน้อยกำชายเสื้อ คู่เนตรกลมโตสุดรู้สึกผิด มิกล้ามองหน้าเจียงผิงอันตรง ๆ
เจียงผิงอันหัวเราะมิได้ ร้องไห้ไม่ออก “เจ้าพูดมาเป็นสิบหนแล้ว ไม่เป็นไรจริง ๆ”
แม่หนูน้อยผู้นี้เดิมทีทะนงตนไม่หยอก เหตุใดจู่ ๆ จึงเปลี่ยนกิริยาไปเช่นนี้
“แต่เจ้าจับคู่ได้โจวเฟิง หากพ่ายเขาอีก เจ้าไม่มีทางรู้สึกดีแน่ และอีกฝ่ายอาจกระทั่งลงมือหมายชีวิตเจ้า”
เมิ่งจิงเศร้าใจยิ่งนัก เหตุใดนางในยามนั้นจึงจำกฎได้ไม่ชัดเจนกันหนอ ทำให้เจียงผิงอันลำบากครั้งใหญ่เสียแล้ว
จินหลินตบบ่าเจียงผิงอัน “สหายเจียงอย่าเศร้าใจไป กลับไปข้าจะไปเดิมพันข้างโจวเฟิงหนึ่งล้าน เอากำไรมาเลี้ยงเจ้ามื้อใหญ่เลย”
เมิ่งจิงพลันเงยหน้าถามอย่างตื่นเต้น “เรื่องนี้ก็เดิมพันได้หรือ? ไปเดิมพันได้ที่ใด?”
เจียงผิงอัน “……”
เดิมที เขามิได้อึดอัดใจนัก
แต่เมื่อได้ยินคำของทั้งคู่ เขาพลันรู้สึกอึดอัดขึ้นมา
จินหลินเอ่ยปาก “โดยภาพรวมแล้ว ยามเกิดการประลองใหญ่โตเช่นนี้เผยแก่โลกหล้า ทุกบ่อนพนันก็จะเปิดให้เดิมพันทั้งสิ้น”
ดวงตาของเจียงผิงอันพลันเรืองประกาย “แต้มต่อข้าเป็นเท่าไหร่?”
