ที่โต๊ะหิน มีผู้ฝึกตนผู้หนึ่งนั่งแย้มยิ้มดูใจดี
ผู้ฝึกตนคนนั้นร่างค่อนข้างอวบอ้วน ส่วนท้องดูเหมือนจะชนเข้ากับโต๊ะหิน
“คุณชายท่านนี้จะมาขายสิ่งใดหรือ?”
เจียงผิงอันนำขวดสีทองขวดหนึ่งออกมา “โลหิตผู้ครอบครองกายาศักดิ์สิทธิ์หนึ่งหยด”
ผู้ฝึกตนร่างอ้วนผู้ยิ้มแย้มพลันดูเคร่งขรึมขึ้นมาทันที
“คุณชายโปรดรอสักครู่ นี่มิใช่การซื้อขายระดับที่ข้าทำได้”
ผู้ฝึกตนร่างอ้วนลุกขึ้น รีบผลักประตูไม้เบื้องหลังจากไป
เมิ่งจิงดึงแขนเจียงผิงอัน กล่าวอย่างร้อนใจ “เจ้าท่อนไม้ สิ่งนี้ขายไม่ได้นะ โลหิตผู้ครองกายาศักดิ์สิทธิ์มีสรรพคุณยิ่งใหญ่ต่อผู้ฝึกกายา หากใช้มัน เจ้าจะแข็งแกร่งขึ้นแน่นอน!”
“มันมีค่าเกินกว่าจะเปลี่ยนเป็นเงินได้นะ”
เจียงผิงอันมิได้พูดว่ายามนี้ เขาใช้โลหิตผู้ครองกายาศักดิ์สิทธิ์วันละหลายหยดทุกวัน
ไม่นานนัก ประตูไม้ก็ถูกผลักเปิด สตรีในชุดกระโปรงสีม่วงนางหนึ่งเดินเข้ามา
ผิวของนางขาวดุจหิมะ ใบหูอันเปราะบางทั้งสองห้อยตุ้มหูอัญมณีสีน้ำเงินเรืองประกาย
ทันทีที่นางเดินเข้ามา มายารอบกายก็วูบไหวหลายหน เท้าหยกเปลือยเปล่าไร้รองเท้าเหยียบย่างบนอากาศ คู่เนตรสีน้ำเงินเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวน
