เรียกว่าถึงแม้เขาเองจะไม่อาจทำร้ายตี้จิ่วให้เป็นแผลฉกรรจ์ แต่ตี้จิ่วก็เสมือนคนตาบอดไขว่คว้าหมอกควัน!
ไม่ใช่ว่าต้วนหลิงเทียนไม่คิดทำร้ายตี้จิ่วให้เจ็บหนัก หรือกระทั่งปะทะหักหาญหมายเอาชัยตี้จิ่วตรงๆ…แต่เพราะเขาเองก็ทำไม่ได้!
ตอนนี้เหตุผลเดียวที่ทำให้เขาสามารถต่อกรกับตี้จิ่วผู้อยู่ในขอบเขตเซียนปฐพีขั้นต้นได้อย่างไม่เสียเปรียบนั้น เป็นเพราะปราณสุริยันแรกกำเนิดที่เพิ่มพูนขึ้นจากปฐมเวทย์กลืนกิน!
ทว่าปราณสุริยันแรกกำเนิดเหล่านี้มิใช่จะคงอยู่ตลอดไป!
แต่เมื่อมันหมดลงเขาสามารถใช้ปฐมเวทย์กลืนกินเพิ่มพูนขึ้นมาอีกครั้งได้!
แน่นอนว่าจนถึงตอนนี้ต้วนหลิงเทียนยังไม่ได้ใช้ปฐมเวทย์กลืนกินเต็มกำลัง ก่อนหน้านี้แม้เขาจะเริ่มสร้างอาณาเขตดูดกลืนได้ถึง 10 หมี่แล้ว แต่เพียงดูดกลืนพลังเข้าร่างแค่บางส่วนเท่านั้น…หากคิดจะเพิ่มพลังมากกว่านั้นเขาจำต้องดูดกลืนให้มากกว่านี้!!
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากดูดกลืนพลังให้มากกว่านั้น…ทว่าเขาต้องหาโอกาสอันดีที่จะใช้ปฐมเวทย์กลืนกินให้พบเสียก่อน!
การใช้ปฐมเวทย์กลืนกินนั้นมันสร้างภาระให้ร่างกายเขาไม่น้อย
อีกทั้งทุกชั่วขณะเวลาพลังวิญญาณของเขาก็พร่องไปด้วยความเร็วน่ากลัวนัก ทั้งหมดเพื่อคงสภาพปฐมเวทย์กลืนกิน!
“ตี้จิ่วข้าขอเตือนอะไรเจ้าอย่าง…รีบคืนร่างที่แท้จริงเสียเถอะ อาศัยพลังเพียงเท่านี้ของเจ้า ชาติหน้าก็ฆ่าข้าไม่ได้หรอก!”
