เสียงลมระเบิดดังลั่นก้องหุบเขา ชั่วพริบตาหางมังกรน่ากลัวก็เจียนบรรลุถึงตัวต้วนหลิงเทียนเต็มที!หากต้วนหลิงเทียนไม่รีบหลบหลีกมิแคล้วถูกตบฟาดปลิดปลิวละลิ่วแน่!!
ทว่าในห้วงเวลาสุ่มเสี่ยงนี้เอง ปฐมเวทย์กลืนกินของต้วนหลิงเทียนพลันสำแดงอำนาจอีกครั้ง!อาณาบริเวณกินรัศมี 10 หมี่รอบกายปรากฏวังวนหนึ่ง ดูดกลืนพลังวิญญาณฟ้าดินเข้าร่างเร็วรี่!!
พั่บ! พั่บ!
ปีกอีกาทองคำคู่งามกระพือออกด้วยความฉับไว ส่งร่างต้วนหลิงเทียนพุ่งทะยานขึ้นฟ้าในห้วงเวลาสุดท้าย หลีกหลบหางมังกรของตี้จิ่วที่ฟาดเข้ามาได้อย่างฉิวเฉียด! การลงมือครั้งแรกหลังคืนร่างที่แท้จริงของตี้จิ่ว…เป็นอันพลาดเป้า!!
ตอนนี้ปราณสุริยันแรกกำเนิดในร่างของต้วนหลิงเทียน ก็ได้เพิ่มพูนขึ้นถึงขีดจำกัดเท่าที่เขาจะทำได้ในตอนนี้แล้ว!
เหตุผลที่กล่าวว่าถึงขีดจำกัดในตอนนี้ ไม่ใช่เพราะปฐมเวทย์กลืนกินสามารถเพิ่มพลังให้ต้วนหลิงเทียนได้แค่นี้ แต่เป็นเพราะเขายังไม่แตกฉานมันจนถึงขั้นตอนไร้ตำหนิ จึงทำให้เขาสามารถดูดกลืนพลังวิญญาณฟ้าดินโดยรอบมาเพิ่มพูนปราณแรกกำเนิดได้เท่านี้..
‘ปราณสุริยันแรกกำเนิดระดับนี้…น่าจะมากพอให้จัดการตี้จิ่วแล้ว’
สูดลมหายใจเข้าลึกๆครั้งหนึ่ง ต้วนหลิงเทียนพลันกะพือปีกอีกาทองคำอีกครั้ง ส่งร่างพุ่งทะยาน เหินไปปานอัสนีข้ามฟ้า!
และทิศทางที่เขาพุ่งไปคราวนี้กลับไม่ใช่พื้นที่โล่งอะไร แต่เป็นศีรษะของตี้จิ่ว!
“เจ้าคิดว่าจักหลบได้ตลอดงั้นเหรอ!?”
