ถึงแม้พลังฝีมือที่ต้วนหลิงเทียนเผยออกมาตอนนี้ จะยังไม่มากพอให้เอาชนะตี้จิ่วได้ แต่อย่างน้อยๆเรื่องเอาตัวรอดก็ไม่มีปัญหาอะไรสืบไป
“ปะ…เป็นไปได้อย่างไรกัน!?”
“ลูกชายของจ้าวตำหนักเมฆาคราม กลับร้ายกาจถึงเพียงนี้?!”
รองผู้นำตลาดมืดหยินชานทั้ง 2 ไม่ว่าจะเฝิงปู่อี้หรือจงฉีชานได้แต่หันมองหน้าสบตากันด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“น่าสนใจจริงๆ! ลูกชายต้วนหรูเฟิงคนนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าบิดาเลยจริงๆ”
ตู้กูกล่าวพึมพำออกมาขณะมองต้วนหลิงเทียนที่อยู่ไกลตา จากวาจาราวคล้ายไม่ได้แปลกใจอะไรเท่าไหร่ แลดูสงบกว่าผู้อื่น
เมื่อเวลาผ่านไปอีกพักหนึ่งเสียงกล่าวพึมพำค่อยๆซาลง จนในที่สุดก็เงียบสนิท ตอนนี้ทุกคนจะได้ยินก็แต่เสียงของสายลม
“ต้วนหลิงเทียน ข้าไม่คิดเลยว่าเพียงผ่านไป 5 ปี พลังฝีมือเจ้าจะก้าวหน้าขึ้นมาถึงขนาดนี้…แต่หากเจ้าคิดว่าอาศัยพลังฝีมือเพียงเท่านี้แล้วจะสามารถฆ่าข้าไดล่ะก็…ข้าขอให้เจ้าเลิกฝันกลางวันเสียเถอะ!”
หลังจากลอยร่างเผชิญหน้าอย่างสงบกันอยู่พักหนึ่ง ตี้จิ่วที่รับประทานโอสถรักษาตัวจนบาดแผลที่ไหล่เริ่มฟื้นตัวแล้ว ก็กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นแฝงความเย้ยหยัน
“เลิกฝันกลางวัน?”
ต้วนหลิงเทียนยกยิ้มเยาะ สายตาเผยความรังเกียจเดียจฉันท์
“อะไร? ไม่เชื่อหรือ?”
