‘ถึงแม้ข้าจะมีพลังเหนือมัน แต่ตอนนี้ข้ากลับต้องเสียเปรียบเพราะข้าประมาทมันตั้งแต่แรก! ถึงตอนนี้จะเร่งเร้าพลังมากเพียงใดก็สายเกินกว่าที่จะเอาชนะ 3 กระบี่นี้ของมันได้…เว้นเสียแต่ข้าจะคืนร่างเดิม!’
สองตาเห็นรังสีจี้เข้ามาฉับไว ใจก็ครุ่นคิดคร่ำครวญไปปานฟ้าผ่า
เพราะมันประมาทดูเบาต้วนหลิงเทียนแต่แรก มันจึงเลือกจะใช้พลังในระดับเซียนมนุษย์ขั้นสุดยอดเท่านั้น
ตอนนี้พอเจอต้วนหลิงเทียนพุ่งร่างฉับไวด้วยความเร็วทั้งลงมือจู่โจมมาด้วยพลังโจมตีที่ไม่ด้อยกว่าเซียนมนุษย์ขั้นสูงสุด! ทำให้มันรู้สึกมือเท้าพันกันอยู่บ้าง!!
ภายใต้สถานการณ์ที่อีกฝ่ายปะทุพลังลงมือดุร้าย กับมันที่ออมพลังพุ่งเข้ามา…มันย่อมไม่มีเวลาเร่งเร้ารวบรวมพลังอะไรได้มาก!
นอกเสียจากมันจะหวนคืนสู่ร่างเดิม! ร่างที่แท้จริงของเผ่าพันธุ์มังกร!!
อย่างไรก็ตาม การที่มันต้องคืนร่างที่แท้จริงทั้งๆที่พึ่งเริ่มสู้กับต้วนหลิงเทียนแบบนี้ นับเป็นความอัปยศและพาลให้เสียหน้าครั้งใหญ่!
เช่นนั้นมันจึงล้มเลิกความคิดดังกล่าวไปแทบจะทันที
ขวับ!
สุดท้ายในห้วงเวลาวิกฤต ยามต้องเผชิญหน้ากับรังสีกระบี่สังหารทั้ง 3 สายของต้วนหลิงเทียน ตี้จิ่วได้แต่เรียกดาบใหญ่แลดูหนักเอาเรื่องออกมา และเห็นได้ชัดว่ามันเป็นศาสตราเซียนที่มีอาคมเซียนจารึกไว้ถึง 10 อาคมเช่นกัน!!
“ทลายขุนเขาสะบั้นลำน้ำ!”
