“นอกจากนี้…ข้ายังได้ยินมาว่าลี่เฟิงที่ปรากฏตัวในเขตพ้นที่คฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่อง เป็นศิษย์พี่ของหลิงเทียน…”
ต้วนหรูเฟิงมองต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง สองตาหยีลงกล่าวออกด้วยรอยยิ้ม “หากข้าเดาไม่ผิด ลี่ คงมาจากแซ่ของมารดาเจ้า ส่วนเฟิง มาจากชื่อพยางค์ท้ายของข้าใช่หรือไม่?”
“อ่า ลี่เฟิงเป็นข้าเอง”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า กับพ่อตัวเองเรื่องนี้เขาไม่จำเป็นต้องปิดบัง
“ฮ่าๆๆ…ตอนนั้นพ่อยังคิดอยู่เลยว่าจะรับตัวอัจฉริยะเช่นนั้นมาเข้าร่วมกับตำหนักเมฆาครามของเราได้อย่างไร ไม่คิดเลยว่าที่แท้จะเป็นลูกชายของข้าต้วนหรูเฟิงนี่เอง!”
ต้วนหรูเฟิงหัวเราะร่า ใบหน้าเผยความภาคภูมิใจล้นปรี่
ต้วนหลิงเทียนบุตรชายของมันต้วนหรูเฟิงนับว่าไม่ทำให้มันเสียใจ! กระทั่งยังทำให้ภาคภูมิใจถึงที่สุด!!
“เอาล่ะ! ข้าจะไปออกคำสั่งรวบรวมวัตถุดิบพวกนี้ให้เจ้าเอง…ต่อให้ข้าต้องปล้นมันทั้งภูมิภาคเบื้องล่างก็เถอะ ข้าจะพยายามหามันมาให้ได้มากที่สุด”
มองบันทึกรายการวัตถุดิบในมือ ต้วนหรูเฟิงกล่าวออกเสียงเข้ม
“จริงสิท่านพ่อ ก่อนหน้านี้ท่านเกริ่นมาว่าที่ท่านเป็นจ้าวตำหนักเมฆษครามต้องขอบคุณข้า…ที่แท้มันเรื่องอะไรกันแน่?”
ทันใดนั้นต้วนหลิงเทียนก็นึกถึงเรื่องราวที่ต้วนหรูเฟิงบอกเขาเมื่อไม่กี่วันก่อนขึ้นมา จึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวถามออกไป
“หากข้าเดาไม่ผิด…เจ้าได้รับตราผนึกมารมาจากบึงแห่งความตายที่บ้านเกิดของพวกเราใช่หรือไม่?”
