ร่างจ้าวตงสะท้านไปอย่างแรง คนก้มลงมองเห็นเพียงหลุมโลหิตหนึ่งตำแหน่งหัวใจ หยาดโลหิตพุ่งปรี๊ดๆออกมาดั่งน้ำพุ มันพยายามยกมือขึ้นชี้ไปที่ต้วนหลิงเทียน หน้าซีดปากสั่นหมายกล่าววาจาใดสักอย่าง…อนิจจาร่างไร้หัวใจไหนเลยอยู่ได้นาน สุดท้ายก็ร่วงตกจากฟ้าไปปานหุ่นกระบอกไร้ด้าย
ตาย!
ถึงแม้ตัวตนที่บรรลุอริยะเซียนขั้นสูงสุดอย่างจ้าวตงจะตกตายไป หากแต่ไร้ศิษย์สกุลจ้าวที่มีลมหายใจหลบหนี เพราะพวกมันไม่มีใครอยากเป็นวิหกตัวแรก…
นกที่โผบินออกไปตัวแรก ย่อมตกเป็นเป้าเกาทัณฑ์…
ไม่มีใครโง่จนไม่เข้าใจความเป็นจริงดังกล่าว…จังหวะนี้เรียกว่าใครเด่นสะดุดตาขึ้นมา ตายก่อนแน่นอน!!
พวกมันต่างหันไปมองต้วนหลิงเทียนด้วยความหวาดหวั่น ชมดูอีกฝ่ายเก็บสินสงครามจากร่างไร้วิญญาณต่างๆอย่างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง…ทว่าสุดท้ายหลิงเทียนที่ไม่ต่างจากยมบาลในสายตาพวกมัน ก็เพียงหันมามองด้วยสายตาเฉยเมยก่อนจะเหินร่างจากไปทั้งอย่างนั้น…
“มัน…ไปแล้ว ไปง่ายๆเช่นนี้เลย?”
เห็นแผ่นหลังหลิงเทียนที่ค่อยๆหายลับไปจากสายตา ร่างศิษย์สกุลจ้าวทั้งหลายอดไม่ได้ที่จะกล่าวออกด้วยความหวั่นใจ แผ่นหลังยังเปียกชุ่มปานตกสระ!
“หรือเจ้าหวังให้มันอยู่และฆ่าพวกเราทิ้ง?”
ศิษย์สกุลจ้าวอีกคนกล่าวเสียดสี
“โชคดีนักที่พลังฝึกปรือของพวกเราอ่อนด้อยกว่าพวกนั้น หากมาไวกว่านี้น่ากลัวคงได้ตายกลายเป็นผีโง่งมเยี่ยงสุนัขข้างถนน…”
