“ผิงอัน ทำไมร้องไห้อีกแล้วเล่า? หรือเพราะอาหารฝีมือแม่ไม่อร่อย?”
หญิงวัยกลางคนเข้ามากอดเจียงผิงอัน ถามขึ้นอย่างเป็นห่วง
“เปล่า เพราะอร่อยเกินไปต่างหากขอรับ”
เจียงผิงอันยิ้มทั้งน้ำตา
“หากอร่อยก็กินเยอะ ๆ เลยนะ” หญิงวัยกลางคนแย้มยิ้ม คีบเนื้อชิ้นใหญ่ใส่ชามให้เจียงผิงอัน
“หากกินเนื้อไม่กินกระเทียม รสชาติก็หายไปกว่าครึ่ง” ชายวัยกลางคนส่งกระเทียมกลีบหนึ่งให้เจียงผิงอัน
“เจ้าบ้านี่! กินกระเทียมอีกแล้ว วันนี้ไม่ต้องมาจูบข้าเลยนะ!” ฝ่ายสตรีถลึงตาใส่
ฝ่ายบุรุษหดคอยอมแพ้
“ฮ่า ๆ”
จู่ ๆ เจียงผิงอันก็ระเบิดหัวเราะ ชายหญิงคู่นั้นนิ่งไปแล้วหัวเราะตาม
หลี่เยว่เยว่ หู่นิวน้อยหาเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ นางมองซ้ายมองขวาแล้วสุดท้ายก็หัวเราะตาม น้ำมูกโป่งพองระเบิดโป๊ะ
เสียงหัวเราะดังไปทั่วกระท่อมมุงจากหลังเก่าอันคุ้นเคย
นอกแดนดินลับหมิงหวัง
เด็กหนุ่มชุดขาวผู้หนึ่งซึ่งดูงดงามยิ่งกว่าสตรีเดินออกมาอย่างแช่มช้า ใบหน้างดงามหามีอารมณ์ใดไม่
หมิงเฉินและเจ้าเมืองทั้งหลายผงะไปเล็กน้อย
เหตุใดจึงมีผู้ออกมาเร็วนัก เพิ่งเริ่มแท้ ๆ อัจฉริยะผู้ใดเด็ดเดี่ยวยิ่ง
