แน่นอนว่าถ้าเขาชักกระบี่นิลสวรรค์อันเป็นยอดสมบัติสวรรรค์ออกมาใช้ กระทั่งเซียนมนุษย์ทั่วไปยังจำต้องตกตายอย่างไร้หนทางต่อต้านด้วยซ้ำ…!
“เอาล่ะ ส่งกันพันลี้อย่างไรก็ต้องจาก…”
หลังจากกล่าวจบร่างต้วนหลิงเทียนก็ค่อยๆเหินจากไป ภายใต้สายตามองส่งของหวางเฟยเซวียนกับกู่ลี่
จนเมื่อแผ่นหลังของต้วนหลิงเทียนหายลับไปในขอบฟ้า ทั้งคู่ก็ค่อยละสายตาและเตรียมตัวกลับ
“ศิษย์พี่กู่ลี่ ท่านรู้หรือไม่ว่าเขาจักไปหาครอบครัวที่ใด?”
หวางเฟยเซวียนหันไปมองถามกู่ลี่
นางรู้แค่ว่าต้วนหลิงเทียนจะเดินทางกลับไปหาครอบครัวเท่านั้น แต่นอกจากนั้นนางก็ไม่รู้อะไรแล้ว
นางไม่เพียงแต่ไม่รู้ว่าหลิงเทียนที่นางรู้จักคือต้วนหลิงเทียน นางยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าครอบครัวของต้วนหลิงเทียนอยู่ที่ตำหนักเมฆาคราม กระทั่งต้วนหลิงเทียนก็คือ จ้าวตำหนักน้อย…บุตรชายของจ้าวตำหนักเมฆาครามต้วนหรูเฟิง!
“ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน…”
กู่ลี่ได้แต่ส่ายหัวตอบกลับ หากไม่ได้รับอนุญาตจากต้วนหลิงเทียนให้ตายมันก็ไม่คิดปริปากเผยข้อมูลใดๆเกี่ยวกับน้องหลิงเทียนของมันทั้งสิ้น ไม่ว่าจะตัวตนหรือพื้นหลังอะไรก็แล้วแต่
หลังจากที่ทั้งคู่แยกกันกู่ลี่ก็กลับไปตำหนักหลัก ส่วนหวางเฟยเซวียนกลับไปวังนภา
เมื่อทั้ง 2 กลับมาแล้ว บรรดาอาวุโสและศิษย์สกุลจ้าว ก็เตรียมพร้อมลงมือ
