สีหน้าจ้าวเติงซึมลงทันใด เมื่อถูกขวางเอาไว้แบบนี้
เพราะมันไม่คิดไม่ฝันจริงๆว่าคนที่ขวางมันจะเป็นจ้าววังเหลือง!
ต้องทราบด้วยว่าในบรรดาจ้าววังทั้ง 4 ของตำหนักฟ้าลี้ลับ ล้วนเป็นผู้ที่ไม่ได้ฝักฝ่ายสกุลจ้าวหรือกู่ซืออวิ๋น!
“ข้าเคยติดค้างผู้พิทักษ์กู่…”
วาจาตอบคำของเฉินผิงเชิงง่ายดายนัก “รองจ้าวตำหนักจ้าวไม่ใช่ว่าข้าอยากมีเรื่องกับท่าน…แต่ 3 วันหลังจากนี้ท่านไม่อาจไปไหนได้ หากคิดไปข้าจะหยุดท่าน!”
“เฮอะ!”
จ้าวเติงร้องออกมาอย่างไม่พอใจ ก่อนที่จะเหินร่างย้อนกลับไปที่บ้านทันที มันรู้ดีว่าลองมีจ้าววังเหลืองประกบ คงยากจะออกจากตำหนักฟ้าลี้ลับได้แล้ว
‘กู่ลี่หนอกู่ลี่…เจ้าคงไม่คิดไม่ฝันเลยสินะ ว่าจี้เอ๋อของข้าจะบรรลุถึงเซียนมนุษย์แล้ว!’
เมื่อกลับมาถึงบ้าน มุมปากจ้าวเติงยกยิ้มแสยะขึ้นมาอย่างชั่วร้าย มันรู้สึกว่ากู่ลี่ช่างไร้เดียงสาเกินไป ที่คิดว่ากางกั้นข่ายฟ้าแหสวรรค์ดักเซียนมนุษย์ของสกุลจ้าวไว้ทั่วแล้ว และคิดว่าสกุลจ้าวไร้เซียนมนุษย์คนใดที่ลงมือได้!
ผู้ใดจะไปรู้ว่า สกุลจ้าวกลับมีตัวแปรเหนือคาด ที่บรรลุเซียนมนุษย์อยู่อีกคน!
“ป่านนี้..จี้เอ๋อคงไล่ตามหลิงเทียนไปทันแล้วสินะ?”
พอคิดถึงเรื่องนี้ลูกตาจ้าวเติงพลันฉายแววอำมหิตขึ้นมาทันที “หลิงเทียน…คืนวันอันดีของเจ้าสิ้นสุดลงแล้ว!”
