“นี่เจ้าพึ่งกลับมาจากการเดินทางไกล หรือพึ่งออกจากการปิดด่านบ่มเพาะเล่า?”
“เอ๋? เจ้ารู้ได้อย่างไร..ข้าพึ่งออกจากการปิดด่านบ่มเพาะเมื่อวานนี้เอง”
“เช่นนั้นก็มิน่าแปลกใจอะไร…หลิงเทียนผู้นั้นได้สร้างความบาดหมางกับสกุลจ้าวของพวกเราอย่างที่ไม่อาจสมานฉันท์กันได้อีกต่อไป! ใต้เท้าผู้พิทักษ์ยังให้คำมั่นเอาไว้อีกด้วย…ว่าผู้ใดที่สามารถล่อหลิงเทียนไปฆ่านอกตำหนักได้ จะถูกใต้เท้ารับเป็นบุตรบุญธรรม!!”
“ว่าอะไร!? ใต้เท้าจักรับผู้ที่ลงมือสำเร็จเป็นบุตรบุญธรรม!? นั่นมิได้หมายความว่าจะมีศักดิ์ฐานะเป็นพี่น้องกับท่านรองจ้าวตำหนัก จ้าวเติง หรอกรึ?”
“ใช่! ข่าวนี้ข้ายืนยันมาแล้ว มิมีผิดพลาดแน่!”
“ดูเหมือนหลิงเทียนจะสร้างความหมางใจครั้งใหญ่ให้ใต้เท้าผู้พิทักษ์แล้วจริงๆ…หาไม่แล้วใต้เท้าคงไม่ถึงขั้นออกคำสั่งล่อลวงสังหารเช่นนี้! เจ้าบอกข้าหน่อย ที่แท้หลิงเทียนทำอันใดกับสกุลจ้าวเรากันแน่ ใต้เท้าผู้พิทักษ์ถึงทำขนาดนี้?”
“หลิงเทียนผู้นั้นช่างน่าทึ่งนัก กล้าตบนายน้อยจ้าวจี้ซ้ายทีขวาทีต่อหน้าผู้คนมากมายบนยอดเขาวังนภา…หลังจากนั้นยังฆ่านายน้อยจ้าวจี้ในแดนลับเซียนตั้งแต่ 3 วันแรก ทำให้นายน้อยจ้าวจี้มิอาจได้รับสืบทอดมรดกเวทย์พลังอันใด …กระทั่งเบาะแสพื้นที่มรดกยังไม่ทันได้รับด้วยซ้ำ”
