“อา…พวกเจ้าเองก็เป็นคนของคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องเหมือนฟ่านเอ๋อหรือ?”
หลังได้ยินว่าอีกฝ่ายเป็นคนของคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องเหมือนลูกมัน บิดามารดาหรงฟ่านตอนรับศิษย์ตำหนักฟ้าลี้ลับอย่างดี
“ว่าแต่เสี่ยวฟ่านได้สร้างปัญหาอันใดไว้หรือไม่…หากใช่พวกเราต้องขอภัยแทนมันด้วย”
ถึงแม้บิดามารดาของหรงฟ่านจะเป็นผู้ฝึกตนเช่นกัน แต่ก็ไม่ได้มีพลังฝึกปรือสูงส่งอะไร ย่อมกริ่งเกรงศิษย์ของคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องไม่น้อย
“ท่านลุงท่านป้าอย่าได้ห่วงไปเลย…น้องฟ่านมิได้ทำผิดอันใด เหตุผลที่เรามาหาน้องฟ่าน เพราะนายน้อยคฤหาสน์ของพวกเราฟื้นตัวแล้ว และท่านก็อยากเจอน้องฟ่าน จึงให้พวกเรามาตามตัวเท่านั้น”
ศิษย์ตำหนักฟ้าลี้ลับที่มีอายุมากที่สุดกล่าวออกด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“หือ? นายน้อยฟื้นแล้วหรือ?”
คนนอกนั้นอาจรู้กันแค่ว่านายน้อยคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องอย่างฉีจิ้งได้ตกตายในการประลองยอดนักรบฟ้าลิ่วล่อง หากแต่ทั้งคู่เป็นบิดามารดาของหรงฟ่าน ย่อมรับทราบความจริงที่ฉีจิ้งยังไม่ตายจากปากหรงฟ่าน!
และในเมืองถัวเฟิงก็มีเพียงพวกมัน 2 คนเท่านั้นที่รู้ หรงฟ่านเองก็กำชับเอาไว้หลายครั้งหลายครา ว่าห้ามมิให้แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปเด็ดขาด
เช่นนั้นทันทีที่ทั้งคู่ได้ยินศิษย์ตำหนักฟ้าลี้ลับกล่าวออกมาแบบนี้ ทั้งคู่จึงผ่อนคลายความระวังทั้งหมดลงทันที เพราะเรื่องใหญ่เช่นนี้สมควรมีแต่ศิษย์ของคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องเท่านั้นที่รู้!
