บทที่ 74 การปกป้องของเซี่ยชิง
เจียงผิงอันชำเลืองโจวเฟิงอย่างเฉยชา
โจวเฟิงถือกระบี่ สีหน้าสุดเย้ยเยาะเจียงผิงอัน “ทำตาเช่นนั้นหมายความเช่นไร ไม่พอใจหรือ? สู้กันสิ”
เสียไปห้าล้าน เขาในยามนี้สุดหงุดหงิดอยากระบายเต็มที
เมิ่งจิงเย้ยกลับอย่างพิกล “โอ้ มิใช่คนที่เสียไปห้าล้านหรือ ไหนเจ้าชื่ออะไรนะ? เสียไปห้าล้านแน่ะ ศิษย์สำนักเพียวเหมี่ยวร่ำรวยเหลือเกิน”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ โจวเฟิงก็อึดอัดในอก
เพราะพนันศิลาหมดไปห้าล้าน เขาจึงไม่มีกะใจฝึกฝนตลอดหลายวันนี้ ทุกครั้งที่คิดถึงมัน เขาก็เจ็บช้ำเสียดาย ทำไมเขาจึงโง่เง่าซื้อขยะด้วยราคาห้าล้านด้วย
สีหน้าของโจวเฟิงบิดเบี้ยว ด่าเจียงผิงอันว่า “สวะ รู้จักแต่ซ่อนหลังสตรี”
เพียะ!
หนึ่งฝ่ามือพลันฟาดหน้าโจวเฟิงจนแดงในทันที
โจวเฟิงหันมองสตรีตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ
เซี่ยชิงจ้องโจวเฟิงอย่างดูแคลน กล่าวเสียงเรียบ “ยามนี้เจียงผิงอันเป็นน้องชายข้าแล้ว เจ้ามีคุณสมบัติอะไรมาว่าเขาเป็นสวะ?”
“ก่อนหน้านี้เจ้าไม่รู้ ดังนั้นข้าจะปล่อยเจ้าไป แต่หากมีครั้งหน้า เจ้าจะพูดอะไรไม่ได้อีกเลย!”
เมื่ออัจฉริยะมากมายจากเขตเฮยเฟิงเห็นเหตุนี้ ดวงตาของพวกเขาพลันเบิกกว้าง
