“ไม่เห็นมีอะไรต้องเสียใจ…”
ต้วนหลิงเทียนฉีกยิ้มออกมาบางๆ หากเป็นก่อนหน้าเขาอาจเสียใจอยู่บ้าง ว่าไฉนคนที่ได้รับเวทย์พลังสายจู่โจมบทนี้ไม่เป็นเขา
หากแต่ตอนนี้เมื่อมุมมองเปลี่ยน ท่าทางเขาจึงแลดูสบายๆนัก
มรดกเวทย์พลังชิ้นต่อไปย่อมเป็นของต้วนหลิงเทียน และไม่ทราบมันเป็นโชคร้ายหรืออาถรรพ์นรกอันใดกันแน่ แต่ต้วนหลิงเทียนยังคงได้รับเวทย์พลังระดับต่ำต่อไป…
ส่วนมรดกเวทย์พลังชิ้นถัดมาย่อมเป็นของหวางเฟยเซวียน และดูเหมือนคราวนี้หวางเฟยเซวียนก็ดวงตกแล้วเช่นกัน เพราะมันเป็นแค่เวทย์พลังระดับต่ำ
“นี่น่าจะเป็นพื้นที่มรดกเวทย์พลังแห่งสุดท้ายที่พวกเราได้ลุย…อีก 4 วันแดนลับเซียนก็จะขับพวกเราออกไปแล้ว”
หลังพบพื้นที่มรดกอีกแห่ง หวางเฟยเซวียนก็กล่าวขณะตามต้วนหลิงเทียนเข้าไป
“คงงั้น”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้ารับ เขาคิดว่าเวลา 4 วันนั้นน่าจะมากพอให้เขาได้รับสืบทอดมรดกเวทย์พลังชิ้นนี้
“นี่เป็นมรดกเวทย์พลังชิ้นสุดท้ายที่เจ้าจะได้…หวังว่ามันจะเป็นเวทย์พลังระดับกลางขึ้นไป”
หวางเฟยเซวียนมองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาจริงจัง
เพราะมรดกเวทย์พลังชิ้นนี้ เป็นรอบที่ต้วนหลิงเทียนจะได้
“หวังว่างั้น…”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้ารับ สีหน้าท่าทางแลดูเฉยๆสบายๆคล้ายไม่ได้สนใจอะไรมากมาย คล้ายไม่ว่าจะได้รับเวทย์พลังระดับสูงก็ดีระดับต่ำก็ช่าง…
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายคล้ายไม่ได้กังวลอะไร หวางเฟยเซวียนก็ไม่พูดอะไรมากมาย
