“ถึงแม้เวทย์พลังในพื้นที่มรดกเวทย์พลังนั่นจักเลิศล้ำ…แต่ก็เป็นไปมิได้เลยที่หลิงเทียนจะคว้ามันมาครองได้ โดยลงมือเพียงลำพังเช่นนี้”
……
หลายคนในตำหนักฟ้าลี้ลับล้วนคิดกันไปว่าต้วนหลิงเทียนน่าจะเอาตัวรอดจากฝูงสัตว์ร้ายได้ และเลือกหลบหนี ละทิ้งบททดสอบแรกของสถานที่แห่งนั้นไปแล้ว
ก่อนหน้านี้เซียวตุนที่ใจกังวลย่อมหูตาฝ้ามัว พอมันสงบใจลงได้ก็ระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกเช่นกัน ‘จริงด้วย 10 วันแล้วศิษย์พี่หลิงเทียนยังไม่ถูกขับออกมา ศิษย์พี่ต้องหนีรอดจากพื้นที่ผีสางนั่นได้แล้วเป็นแน่…ข้าหวังว่าศิษย์พี่คงไม่คิดว่าข้าคิดทำร้ายเขาหรอกนะ’
พอคิดถึงเรื่องหลัง เซียวตุนก็ได้แต่เผยยิ้มขื่นขมออกมา
“10 วันแล้วแต่มันยังมิถูกกำจัด?”
สีหน้าจ้าวเติงมืดดำทั้งถมึงทึง ในเมื่อ 10 วันแล้วแต่อีกฝ่ายยังไม่ถูกขับออกมา นั่นหมายความว่าเอาตัวรอดจากสถานที่แห่งนั้นได้
ตอนนี้เองรอยยิ้มสะใจบนมุมปากจ้าวจี้ก็ค้างเติ่งไปเช่นกัน
ตั้งแต่ต้นจนจบทุกคนไม่เว้นจ้าวตำหนักฟ้าลี้ลับอย่างเมิ่งฉิง ไม่มีใครคิดว่าต้วนหลิงเทียนจะผ่านบททดสอบแรกนั่น กระทั่งผ่านทุกบททดสอบของพื้นที่มรดกเวทย์พลังดังกล่าวจนได้รับสืบทอดมรดกมาเลย
เพราะในประวัติศาสตร์ของตำหนักฟ้าลี้ลับ สถานที่แห่งนั้น คือพื้นที่ต้องห้ามอันดับ 1 ในแดนลับเซียน!
