อย่างไรก็ตามด้านเซียวตุน ได้แต่มองสหายด้วยสายตารู้สึกผิด “พี่เจิ้ง ข้ามอบ 1 ใน 2 พื้นที่มรดกเวทย์พลังที่ท่านพบให้ศิษย์พี่หลิงเทียนไป…เรื่องนี้ท่านคงไม่คิดตำหนิข้าใช่หรือไม่?”
“ข้าจะตำหนิเจ้าทำอะไรเล่า?! ข้าถูกกำจัดออกมาแล้ว มรดกเวทย์พลังทั้ง 2 นั่นย่อมเป็นของเจ้าตามธรรมชาติ…ในเมื่อศิษย์พี่หลิงเทียนเมตตาช่วยเหลือเจ้าเช่นนี้ มอบให้เขาที่หนึ่งก็เป็นเรื่องสมควรอย่างยิ่งแล้ว!”
ศิษย์วังปฐพีส่ายหัวไปมาด้วยรอยยิ้ม
ผ่านไปกว่าครึ่งเดือนแล้วแบบนี้ มันไม่ได้อาลัยอาวรณ์อะไรอีก ใจสงบลงอย่างสมบูรณ์
บางครั้งชีวิตคนเราก็ไม่ได้อย่างที่หวัง สุดมือสอยก็จำต้องปล่อยมันไป อย่ารั้น…
มันเองก็ปล่อยวางได้แล้ว
ด้วยเหตุนี้หลังจากที่มันพบว่า 2 พื้นที่เก็บมรดกเวทย์พลัง 1 ในนั้นเป็นของสหาย อีก 1 เป็นของผู้มีพระคุณสหาย มันก็รู้สึกยินดี ทั้งยังมีความสุขกับเซียวตุนจากใจจริง
“หลิงเทียน?”
ทุกคนที่ได้ยินบทสนทนาระหว่างศิษย์วังนภาอย่างเซียวตุนกับศิษย์วังปฐพีที่ถูกเรียกว่าพี่เจิ้ง ย่อมบังเกิดความสนใจขึ้นมาทันที กระทั่งจ้าววังเหลืองยังอดไม่ไหว เร่งกล่าวถามออกมาเสียงดัง “ศิษย์น้อยแซ่เซียววังนภา เวทย์พลังอันใดหรือที่หลิงเทียนช่วยให้เจ้าได้รับมา?”
ทันทีที่จ้าววังเหลืองกล่าวถามออกมา ทุกผู้คนก็หันไปมองเซียวตุนด้วยความสนใจทันที
รวมถึงจ้าววังนภาอย่างจูลู่ฉีด้วย
