“ข้าบอกว่า ข้าอยากถวายเมล็ดบัวนี้แก่องค์หญิงขอรับ”
เจียงผิงอันกล่าวขึ้นอีกครั้งอย่างเคร่งขรึม
ใบหน้างดงามเย้ายวนของเซี่ยชิงเผยความปรีดาขึ้นมาอีกครั้ง
เจ้ามือพนันศิลาอิดออดอย่างยิ่ง เขากัดฟันกล่าว “เจ้าอยากให้องค์หญิงเก้าปกป้องเจ้า เราหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลก็ทำได้! ปกป้องเจ้าสองร้อยปียังทำได้เลย!”
เจียงผิงอันส่ายหัวไร้โลเล เมล็ดบัวนี้เขาจะใช้แทนบุญคุณ
“ยามข้าเผชิญอันตราย พวกเจ้าหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลไร้เงา แต่เป็นแม่ทัพแห่งต้าเซี่ยที่ออกมาปกป้องข้า”
“บางทีพวกเจ้าอาจให้ผลประโยชน์ข้ามากกว่าได้ แต่ข้าต้องตอบแทนบุญคุณของต้าเซี่ยต่อข้าก่อน”
เจียงผิงอันกล่าวกับเซี่ยชิง “องค์หญิง ข้าจะขอถวายเม็ดบงกชแจ้งวิถีนี้แก่ท่าน แต่ขอข้ายืมสักชั่วยามได้หรือไม่ ข้าอยากทำความเข้าใจวรยุทธ์ก่อน”
“มันเป็นของเจ้า เจ้ามีสิทธิ์จัดการมัน”
ยิ่งเซี่ยชิงมองเจียงผิงอัน นางยิ่งชอบใจ และคืนเม็ดบงกชแจ้งวิถีมาให้เขา
นางประทับใจกับทางเลือกของเด็กหนุ่ม
เจียงผิงอันรับเมล็ดบงกชไป
เมล็ดพันธุ์เช่นนี้หามีฤทธิ์แผดผลาญเช่นศิลาอัคนีทมิฬไม่ มันอ่อนโยนอย่างยิ่ง เหมือนอุณหภูมิจากมือน้อย ๆ ของเมิ่งจิง
