เมิ่งจิงกอดแขนเจียงผิงอันกระโดดโลดเต้นอย่างยินดี สาวน้อยวัยสิบห้านางนี้หารู้จักซ่อนอารมณ์ไม่
นางกล่าวกับเจ้ามือพนันศิลา “เมื่อครู่เจ้าเพิ่งบอกว่าจะให้หินเราก้อนหนึ่งไม่คิดเงิน อย่าโกงกันเชียว!”
ใบหน้าของเจ้ามือดำคล้ำราวถูกเผาเกรียม
หลังทำงานมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นสองศิลามีค่าในหนึ่งศิลามารดา
“องค์หญิง ตรงนี้ก็มีศิลาอัคนีทมิฬอีกก้อนขอรับ”
เจียงผิงอันหันไปกล่าวกับเซี่ยชิงอย่างนอบน้อม
เซี่ยชิงส่ายหัว “ก้อนนี้เจ้าใช้ได้ตามใจเลย ศิลาอัคนีทมิฬที่อวิ๋นหวงได้ไปเพียงพอใช้จนถึงขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดแล้ว”
เจียงผิงอันหันไปถามเจ้ามือ “รับซื้อหรือไม่?”
“รับสิ แน่นอน ชิ้นนี้เล็กกว่าอยู่เอาการ ให้หนึ่งล้าน”
เจ้ามือเห็นว่าอีกฝ่ายคิดขายให้เขา อารมณ์ก็ดีขึ้นมานิดหน่อย
เขาเก็บศิลาอัคนีทมิฬไปแล้วส่งแหวนเก็บของวงหนึ่งให้
เมิ่งจิงเอื้อมมือรับแหวนเก็บของ ส่งจิตสำนึกเข้าไปรับหินวิญญาณภายใน
เมื่อเห็นกองหินวิญญาณพูนเป็นภูเขาภายใน เมิ่งจิงก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่หุบไม่ลง
เสียเจ็ดแสน ได้คืนหนึ่งล้าน กำไรสามแสนเหนาะ ๆ!
