“ข้าพอรู้เรื่องของจ้าวไป๋ฉวี่กับจ้าวเฮยถูมาบ้าง เห็นว่าพวกมันถูกบิดาจ้าวจี้เก็บมาเลี้ยงตั้งแต่ยังเล็ก ได้รับการดูแลสอนสั่งจากบิดาของจ้าวจี้…ในสายตาของรองจ้าวตำหนักจ้าวก็เห็นพวกมันเป็นบุตรชายแท้ๆไม่ต่างอะไรจากจ้าวจี้…ทั้งคู่ยังรักและเอ็นดูจ้าวจี้กว่าใคร!”
“ที่แท้เป็นศิษย์ของรองจ้าวตำหนักจ้าว มิน่าแปลกใจว่าไฉนจ้าวจี้ถึงส่งคนไปตามพวกมันมา…ขอบเขตอริยะเซียนขั้นต้นหรือ ข้าอยากรู้ว่าตอนนี้หลิงเทียนจะรับมืออย่างไร”
“ถึงหลิงเทียนจะร้ายกาจมากพรสวรรค์…แต่อย่างไรก็พึ่งบรรลุเซียนขัดเกลาขั้นยิ่งใหญ่ เทียบกับพวกมันยังขาดอยู่อีกมาก”
“นั่นสิ หากให้เวลาหลิงเทียนอีกไม่กี่ปี อาจจะก้าวข้ามจ้าวไป๋ฉวี่กับจ้าวเฮยถูไปได้…แต่ตอนนี้ยังอีกไกลนัก!”
……
หลายคนที่กล่าวซุบซิบกันอยู่ อดไม่ได้ที่จะเหงื่อตกแทนต้วนหลิงเทียน
“หน้าด้านนัก!”
หวางเฟยเซวียนที่ได้ยินบทสนทนาโดยรอบ ก็รับทราบถึงความเป็นมาของชาย 2 คนในชุดขาวกับดำ สีหน้านางเปลี่ยนไปยังหันไปมองด่าจ้าวจี้ทันที
ขณะเดียวกัน นางก็อดไม่ได้ที่จะบังเกิดความกังวลขึ้นมา
นางกังวลในความปลอดภัยของต้วนหลิงเทียนนัก
เพราะจะกล่าวไปแล้วที่ต้วนหลิงเทียนมีเรื่องกับจ้าวจี้จนมันบานปลายถึงขั้นนี้ ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะนางคนเดียว! นางจึงรู้สึกผิดอย่างมาก!!
“ไม่น่าแปลกใจเลยที่เจ้ากล้าทำร้ายน้องเล็ก…เจ้ามันยะโสโอหังนัก!”
