เจตนาฆ่าฟันในแววตาจ้าวจี้ยิ่งมายิ่งมาก หากแต่มันไม่กล้ากล่าวคำใดออกมาอีก เพราะมันกลัวว่าถ้าพูดไปเดี๋ยวชายเบื้องหน้าจะตบมันอีกครั้ง!
‘อดทนไว้จ้าวจี้…เจ้าต้องอดทนไว้! ลูกผู้ชายล้างแค้นสิบปีไม่สาย ความอัปยศครั้งนี้เจ้าต้องทวงคืนมาได้แน่นอน! อีกไม่นานสารเลวนี่มันต้องตายไร้ที่ฝัง! มันต้องตาย!!’
จ้าวจี้กล่าวปลอบใจตัวเองไม่หยุด พยายามเต็มที่เพื่อระงับโทสะในใจ
แน่นอนว่าตอนนี้ใจมันแทบคุ้มคลั่งไปด้วยความแค้นอยู่รอมร่อ!
เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มันถูกตบหน้า ยังถูกคนอายุน้อยกว่าตบหน้า!!
สำหรับมันนี่คือความอัปยศอดสูถึงขีดสุด เป็นตราบาปที่จะฝังใจไปชั่วชีวิต!!
หากสารเลวเบื้องหน้าไม่ตาย ชาตินี้ใจมันไม่มีวันสงบลงได้!
ฟืด! ฟืด! ฟืด! ฟืด! ฟืด!
……
ตอนนี้เองพลันมีเสียงสูดลมหายใจเข้าดังขึ้นระงม ผู้คนโดยรอบที่พึ่งรู้สึกตัวว่าเกิดอะไรขึ้นอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง ด้วยไม่คิดว่าต้วนหลิงเทียนจะลงมือตบหน้าจ้าวจี้เช่นนั้น!
“ศิษย์น้องหลิงเทียน…เจ้านี่มัน…เหอะๆ”
หวังพีได้แต่ยิ้มขื่นขมมองต้วนหลิงเทียนอย่างช่วยไม่ได้ ตอนแรกสุดมันไม่ได้คิดจะหยุดต้วนหลิงเทียนจากการลงมือกับจ้าวจี้ เพราะมันเองก็ไม่ชอบการกระทำของจ้าวจี้…
ทว่าคราวนี้ที่มันคิดหยุด กลับไม่มีปัญญาจะหยุดได้ทัน…
“หลิงเทียนจะไม่หุนหันพลันแล่นไปหน่อยหรือ…จ้าวจี้มิใช่แค่ศิษย์วังนภาธรรมดาๆนะ”
