ชื่อนี้ไม่ได้แปลกหูสำหรับต้วนหลิงเทียน เพราะเขาเคยได้ยินเรื่องราวของคนผู้นี้ไม่น้อยหลังมาอยู่วังนภา
1 ใน 2 ศิษย์ที่บรรลุเซียนขัดเกลาขั้นกลางก่อนอายุ 40 ปี…
ก่อนที่เขาจะมา เกาเผิงกับชายหนุ่มอีกคนที่อายุไม่ถึง 40 ล้วนถูกเรียกว่า 2 อัจฉริยะเซียนที่ร้ายกาจที่สุดของวังนภา
อย่างไรก็ตามด้วยมีเขาเข้ามา รัศมีของทั้ง 2 เสมือนถูกเขากลบมิด…
ตอนนี้หากกล่าวถึงอัจฉริยะเซียนรุ่นเยาว์ที่ร้ายกาจที่สุดของวังนภา น่ากลัวว่าคงไม่มีใครในวังนภาจะคิดถึงเกาเผิงกับอีกคนอีกต่อไป
“หลิงเทียน”
แน่นอนว่าถึงแม้ต้วนหลิงเทียนจะเคยได้ยินนามเกาเผิงมา แต่เขาก็ไม่ได้รู้อะไรมากมายเกี่ยวกับเกาเผิง ในเมื่ออีกฝ่ายริเริ่มทักเขาด้วยดี เขาก็ไม่คิดปฏิเสธ จึงยิ้มตอบกลับอีกฝ่ายทั้งบอกชื่อไป
“หลิงเทียน ก่อนเจ้ามาไม่มีรุ่นเยาว์คนไหนในวังนภาทำให้ข้ายอมรับได้เลย…แต่ข้าต้องบอกเลยว่าพรสวรรค์ทั้งพลังฝีมือของเจ้าเรียกว่าขู่ขวัญข้าแทบตาย! อดไม่ได้ที่ข้าจะเลื่อมไสเจ้าจริงๆ…นับถือๆ”
เกาเผิงมองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนด้วยอารมณ์ ค่อยถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง
“เจ้าชมข้าเกินไปแล้ว”
ต้วนหลิงเทียนยิ้มรับอย่างสุภาพ
“เหอะ!”
ทันใดนั้นเองมีเสียงแค่นสบถเย็นชาหนึ่งดังขึ้น พร้อมกันนั้นก็มีเสียงฝีเท้าผู้คนกำลังเดินเข้ามา
ต้วนหลิงเทียนหันไปมองตามเสียงทันที
