พวกมันรู้แค่น้องชายหวงตงอย่างหวงจี้ถูกผู้อื่นกล้อนผมมา แต่พวกมันไม่เคยรู้ว่าเป็นหวงจี้ผิดเองแต่แรก..
“ก็ใช่ที่เป็นน้องชายข้าทำผิดต่อเจ้าก่อนจริงๆ แต่เจ้าไม่คิดว่าเจ้าจะทำรุนแรงไปหน่อยหรือ ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนั้นเจ้ากลับทำให้น้องข้าต้องอับอายขายหน้า…แล้วต่อไปจะให้น้องชายข้ามีหน้าไปพบเจอผู้คนได้อีกอย่างไร?”
หวงตงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กล่าวถามออกมาอย่างไม่ยินยอม
“ข้าไม่คิดว่าข้าทำเกินไป…”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกเสียงเรียบ “ยังดีที่อยู่ในเขตตำหนักฟ้าลี้ลับ หากเป็นข้างนอกแล้วมันกล้าเปิดประตูบุกเข้ามาในบ้านข้าขณะที่ข้ากำลังบ่มเพาะ…หวงจี้น้องเจ้าแม้ไม่ตายก็ต้องพิการ!”
กล่าวถึงท้ายประโยคน้ำเสียงของต้วนหลิงเทียนพลันแข็งขึ้น แววตาทอประกายอำมหิต
เขาไม่ใช่คนที่ใจดีมีเมตตาอะไรนักหนา ในสายตาของเขาหวงจี้มันล้ำเส้นเขาไปแล้ว! เขาเมตตาปราณีมันขนาดไหนที่แค่จับมันโกนหัว!!
ทว่าตอนนี้มีคนมาบอกว่าเขาทำเกินไป? นี่นับว่าเป็นการท้าทายเขาอย่างไม่ต้องสงสัยเลย!
“เจ้า!”
หวงตงไม่คิดว่าต้วนหลิงเทียนจะตอบกลับมาด้วยวาจาแข็งกร้าวแบบนี้ พาลให้หน้ามันมืดดำถมึงทึงลงทันที แววตายังคล้ายจะมีเพลิงโทสะลุกโชนปานจะแผดเผาผู้คนให้ตาย!
“ศิษย์พี่หวงตง!”
เมื่อเห็นว่าบรรยากาศเริ่มกลายเป็นอึมครึมหนักขึ้นทุกที คนในหน่วยลาดตระเวนไม่อาจอยู่เฉยได้อีก เร่งมากันหวงตงเอาไว้ก่อนทันที
ล้อกันเล่นหรือไง!
