ทันใดนั้นเองพลันมีเสียงหวังพีแว่วดังมาแต่ไกล และไม่ทันไรร่างหวังพีก็พุ่งมาหยุดอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะหินอ่อนของต้วนหลิงเทียนสักเท่าไหร่…
“ศิษย์พี่หวังพี!”
เมื่อเห็นหวังพีมาถึง ต้วนหลิงเทียนประหนึ่งพบผู้กอบกู้ เขารีบลุกขึ้นยืนกล่าวคำทักทายออกมาทันที
“ฮ่าๆ…ศิษย์น้องหลิงเทียนแลดูเจ้ากระตือรือร้นแทบทนไม่ไหวแล้วนี่! เช่นนั้นพวกเราก็ไปกันเลยเถอะ!”
หวังพีมองไปที่หวางเฟยเซวียนก่อน ค่อยมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาลึกซึ้งกล่าวออกด้วยรอยยิ้ม
