หนานกงยี่กล่าวถามออกมาด้วยความเหลือเชื่อ
“นั่นไม่น่าเป็นไปได้! ตระกูลราชวงศ์เข้มแข็งนัก ยังมีเซียนดั้งเดิมหลายต่อหลายคน…แถมตอนนี้พวกมันยังมีเซียนขัดเกลาขั้นสูงสุดคุ้มกะลาหัวอยู่อีกคน…ตอนนี้ต่อให้มีเซียนขัดเกลาขั้นสูงสุดคิดช่วยปรมาจารย์ป๋ายลี่จากตระกูลราชวงศ์ยังยาก! แม้ต้วนหลิงเทียนสมควรมีความก้าวหน้า แต่ในเวลาแค่ปีเดียวก็คงมิอาจต่อกรเซียนขัดเกลาได้มิใช่หรือ?”
เฉินเฉ่าช่วยส่ายหัวไปมา มันไม่คิดว่าต้วนหลิงเทียนจะช่วยป๋ายลี่หงออกจากสถานที่อันตรายราวกับถ้ำเสือแดนมังกรอย่างตระกูลราชวงศ์ได้
“บางทีเจ้าต้วนมันอาจมีแผน หรือไม่ก็อาจไปขอความช่วยเหลือจากยอดฝีมือคนอื่นๆ!”
หนานกงเฉินที่ไม่ค่อยพูด พลันกล่าวออกมาอย่างหาได้ยาก
“จะอย่างไรพวกเราก็ได้แต่รอฟังข่าว ในเมื่อกล่าวมาเช่นนี้ และตั้งแต่ที่ข้ารู้จักเจ้าหนูหลิงเทียนมา…เจ้าหนูมิเคยทำอะไรที่ไม่มั่นใจมาก่อน คราวนี้ก็ไม่น่าจะเป็นข้อยกเว้น”
ถึงแม้ว่าเฟิ่งหวู่เต้าจะตกใจและยากจะเชื่อคำทิ้งท้ายของต้วนหลิงเทียน แต่พอคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านในอดีตของต้วนหลิงเทียน มันก็รู้สึกเชื่อใจขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ
ทุกคนเองพอได้ยินคำของเฟิ่งหวู่เต้าก็ตระหนักได้
ถูกแล้ว
ต้วนหลิงเทียนไม่เคยทำให้พวกมันผิดหวังเลย
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เรื่องราวของต้วนหลิงเทียนเป็นดั่งปาฏิหาริย์สำหรับพวกมัน
