“ศิษย์พี่…”
แม้จะเตรียมตัวเตรียมใจรับสภาพมาแล้ว แต่ใจต้วนหลิงเทียนยังอดไม่ได้ที่จะตกวูบลงเมื่อเห็นสภาพเลือดชโลมกายของป๋ายลี่หง อีกฝ่ายถูกจับแขวนไว้ราวกับสัตว์ ตามร่างเต็มไปด้วยร่องรอยการทรมานอย่างยากจะทานทน
“ผู้ใด?”
ต้วนหลิงเทียนที่ปกปิดพลังทั้งอาศัยประสบการณ์ทำให้กลมกลืนไปกับความมืดราวภูตผี แม้จะห่างกันไม่กี่ก้าวแต่ก็ยากที่จะแลเห็น ทำให้หากต้วนหลิงเทียนไม่กล่าวเรียกออก ป๋ายลี่หงก็ไม่อาจพบเขาได้
และแน่นอนว่าทันทีที่ป๋ายลี่หงกล่าวถามต้วนหลิงเทียนออกมา ทหารที่เฝ้ายามพลันรู้ตัวทันทีว่ามีเรื่องราวผิดท่า…
ต้วนหลิงเทียนย่อมไม่คิดปราณีคนที่มีส่วนร่วมในการทรมานป๋ายลี่หง
และในบรรดาทหารที่เฝ้าทั้งหมด เก่งสุดก็แค่เซียนดั้งเดิมขั้นกลางเท่านั้น
ฆ่าพวกมันก็เป็นเรื่องราวอันง่ายดาย ที่ไม่ต่างอะไรกับตัดหญ้าฆ่าไก่สำหรับต้วนหลิงเทียน!
เพียงเวลาแค่ไม่ถึงหนึ่งลมหายใจ ทหารกว่าครึ่งร้อยที่อยู่ในคุก ศรีษะก็แตกระเบิดดังโผละปานพลุไฟ! ตกตายลงอย่างที่ไม่อาจตกตายได้มากกว่านี้…แถมกระทั่งถูกอะไรตายพวกมันยังมิอาจทราบได้…
ด้วยพลังฝีมือของต้วนหลิงเทียนในตอนนี้ ต่อให้ไม่ใช้สิ่งของใดอื่นเสริมพลัง ก็ยังมีพลังทัดเทียมกับเซียนขัดเกลาขั้นสูงสุด การจัดการทหารที่อย่างดีก็แค่เซียนดั้งเดิมขั้นกลาง อาศัยแค่พลิกฝ่ามือปลดปล่อยพลังไร้สภาพขุมหนึ่งออกไปก็มากเกิน…
