ห่างออกไปไม่ไกล สายตาที่ต้วนหลิงเทียนใช้มองฉีจิ้งเผยประกายเจิดจ้ามากขึ้นเรื่อยๆ
ตอนแรกทันทีที่เขาเข้าใจถึงขอบเขตที่ 2 ของยอดใจกระบี่อย่าง เงากระบี่สัมพันธ์ใจ เขาก็มั่นใจเต็มสิบส่วนว่าสามารถฆ่าฉีจิ้งได้ง่ายๆ
แน่นอนว่านั่นคือฉีจิ้งที่มีพลังฝึกปรือขอบเขตเซียนขัดเกลาขั้นเชี่ยวชาญ
แต่กับฉีจิ้งที่บรรลุเซียนขัดเกลาขั้นสูงสุดนั้น แม้เขาจะบรรลุขอบเขตที่ 2 ของยอดใจกระบี่แล้ว เขาก็ไม่กล้าพูดได้เต็มปากว่ามั่นใจเต็มสิบส่วน
‘โชคยังดีที่ข้าสามารถตระหนักได้ถึงขอบเขตที่ 2 ของยอดใจกระบี่ได้ทันเวลา…ไม่งั้นขืนทะลึ่งขึ้นไปปะทะกับมันที่อยู่ในขอบเขตพลังเซียนขัดเกลาขั้นสูงสุดตอนแรก คงเป็นเรื่องโชคดีที่มันฆ่าข้าไม่ได้ แต่ข้าคงไม่มีทางฆ่ามันได้แน่’
มาถึงจุดนี้ต้วนหลิงเทียนลอบดีใจไม่น้อย
อย่างไรก็ตามต้วนหลิงเทียนไม่ลืมว่าขอบเขตที่ 2 ของยอดใจกระบี่ของเขาบรรลุได้อย่างไร เขาจึงหันมองไปยังจุดที่ร่างจิ้งชวีจื่อถูกฆ่าตายและนอนแน่นิ่งอยู่ด้วยสายตารำพึง ‘จิ้งชวีจื่อ เป็นเพราะกระบี่หยินหยางทวิภาวะของเจ้าแท้ๆ ถึงทำให้ข้าเข้าใจขอบเขตที่ 2 ของยอดใจกระบี่ ได้ทันที…’
‘เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะฆ่ามันล้างแค้นให้เจ้าเอง..’
หลังกล่าวรำพันในใจ สองตาที่มองร่างจิ้งชวีจื่อตกตายของต้วนหลิงเทียนก็ทอแสงสว่างเรืองขึ้นมาวูบหนึ่ง
