ตอนนี้ในใจต้วนหลิงเทียนบังเกิดความสิ้นหวังไม่ยินยอมขึ้นมา
ความคิดเดียวในใจของต้วนหลิงเทียนคือใช้พลังอำนาจของกระบี่นิลสวรรค์สังหารฉีเสิ่นไปเสีย…ทว่าพอเขาเรียกกระบี่นิลสวรรค์ออกมา ฝ่ามือเปี่ยมแน่นไปด้วยพลังสังหารของฉีเสิ่นก็เจียนบรรลุถึงตัวเขาอยู่รอมร่อแล้ว!
เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะถ่ายทอดปราณสุริยันแรกกำเนิดลงตัวกระบี่นิลสวรรค์ด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับใช้พลังกระบี่สวนกลับ!
‘ระยำเอ๊ย ข้าจะตายแบบนี้งั้นเหรอ!?’
ใจของต้วนหลิงเทียนล้วนเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม ตอนนี้ขอเพียงมีเวลาอีกเสี้ยวของเสี้ยวอึดใจ ปราณสุริยันหลั่งไหลถ่ายทอดลงกระบี่พอให้ปลดปล่อยพลังอำนาจล่ะก็ เขาจะกุดหัวฉีเสิ่นนี่เสีย!!
และต่อให้เขาไม่อาจสังหารฉีเสิ่นได้ แต่กับอีกแค่สลายพลังฝ่ามือที่มันตบฟาดออกมา ย่อมเป็นเรื่องราวง่ายดายนัก!
หลังจากนั้น เขาก็รอดพ้นแล้ว!
ด้วยพลังฝีมือที่เขาเผยออก เขาเชื่อมั่นว่าเริ่นจงกับหลิวหงกวงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องเขา เพื่อหวังให้เขาเข้าร่วมขุมพลังของพวกมันแน่!
น่าเสียดายแต่เกรงว่าคงสายไปแล้ว
บางทีหากเขาถือกระบี่นิลสวรรค์ไว้กับตัวแต่แรก คงสามารถจ่ายปราณสุริยันแรกกำเนิดลงกระบี่ได้ทัน และคงไม่เกิดเรื่องพรรค์นี้ขึ้น…
กล่าวให้ชัด เขาไม่คิดไม่ฝันจริงๆว่าฉีเสิ่นมันจะกล้าลงมือกับเขาโต้งๆต่อหน้าผู้คนทั้งมวลแบบนี้!
เพราะสุดท้ายแล้ว ฉีเสิ่นก็ไม่มีสิทธิ์ลงมือทำร้ายใคร
