ด้านอวี้ชวีจื่อแม้จะดีกว่า แต่ก็ไม่ได้มากมายอะไร
ทว่าด่านพลังเซียนขัดเกลาขั้นกลางของฉีค่าน กลับมั่นคงแน่นหนาไม่คล้ายคนที่พึ่งทะลวงผ่านมาแต่อย่างใด! ยังเหมือนคนที่ทะลวงผ่านมานาน หาไม่แล้วคงไม่สามารถใช้พลังปราณแรกกำเนิดได้คล่องแคล่ว สังหารคนแค่เพียงสะบัดมือ!
“อาวุโสฉีเสิ่น ข้าได้ยินคำร่ำลือถึงพรสวรรค์และศักยภาพของหลานท่านมาเนิ่นนานแล้ว แต่มิคิดเลยว่ามันจะสูงส่งเหนือคาดคิดเช่นนี้ ข้าเชื่อว่ากระทั่งนายน้อยคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องก็มิอาจเทียบหลานท่านได้ใช่หรือไม่…นับว่าหลานท่านปกปิดพลังฝีมือได้อย่างแยบยลนัก!”
เริ่นจงมองไปทางฉีเสิ่นค่อยกล่าวออกมาอย่างทอดถอน แววตาเผยความซับซ้อนไม่น้อย
“นั่นสิ ในกาลก่อนข้าเองก็เคยได้ยินเรื่องราวของหลานชายท่านมาบ้าง แต่ที่ข้าได้ยินมา…เห็นว่าหลานท่านอ่อนด้อยกว่าฉีจิ้งเล็กน้อย…! พอมาเห็นกับตาวันนี้…ข้ารู้สึกว่านายน้อยคฤหาสน์ท่าน น่ากลัวศักยภาพพรสวรรค์จะเทียบกับหลานของท่านไม่ได้!”
หลิวหงกวงยังกล่าวเสริมขึ้นมา
เมื่อเห็นว่าทั้งหลิวหงกวงและเริ่นจงกล่าวชมหลานตัวเองถึงเพียงใด ฉีเสิ่นตอนนี้แทบจะลอยได้โดยไม่ต้องใช้พลัง มันเชิดหน้าชูตาประหนึ่งเป็นจักรพรรดิครองหล้า!
ผู้คนไหนเลยไม่ชมชอบฟังวาจากลาวชมรื่นหู?
ยิ่งไปกว่านั้นที่เริ่นจงกับหลิวหงกวงกล่าวชื่นชมยกย่อง ก็คือหลานชายคนเดียวที่มันฝากความหวังเอาไว้ ไหนเลยยังไม่เชิดหน้าชูตายืดอกได้?
