“เอาล่ะ ตอนนี้หากผู้ใดไม่คิดลงประลองก็ให้ล่าถอยไปยังขอบๆเม็ดหมากเสีย หรือจักไปเหินลอยชมดูที่อื่นก็ได้ ส่วนผู้ที่คิดว่าตัวเองมีคุณสมบัติ ก็เชิญไปยืนรอรับการต่อสู้ที่กลางเวทีได้เลย หากไม่มีผู้ใดท้าทายก็ถือว่าเจ้าเป็นจ้าวเวที ส่วนคนอื่นหากคิดว่าจ้าวเวทีไร้คุณสมบัติ ก็จงไปประลองแย่งชิงมาเสีย”
เสียงเริ่นจงดังขึ้นอีกครั้ง เหล่าผู้ที่ขึ้นไปลองย่ำๆเหยียบๆทั้งลูบแต่เวทีเม็ดหมากพลันได้สติ เร่งรุดล่าถอยออกไปกันหมด และส่วนใหญ่เลือกที่จะออกจากเวทีเม็ดหมากดังกล่าว…ผู้ใดจะหาญกล้าบ้าบิ่นไปอยู่บนเวทีประลองให้โดนลูกหลงเปล่าๆ?
เช่นนั้นเพียงพริบตาเวทีเม็ดหมากทั้ง 10 ก็ว่างเปล้าไร้ผู้คน…
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
……
ตอนนี้เองพลันมีเสียงแหวกฝ่าสายลม 5 สำเนียงดังขึ้นในอากาศ ทั้งหมดเหินลอยออกมาจากคฤหาสน์ข้ามฟ้า ส่วนครู่ต่อมาก็มีอีก 5 เสียงดังขึ้นตามติด ทว่าคราวนี้มาจากทงคฤหาสน์คลื่นคลั่ง
ทั้งสิ้นเป็น 10 คน ต่างพุ่งแยกย้ายไปเหินลอยเหนือเวทีเม็ดหมาก ราวกับมันเป็นกรรมการผู้เฝ้ามอง
“หลิวหงกวง อาวุโสลำดับ 2 ของคฤหาสน์คลื่นคลั่ง กับข้าจะเป็นผู้ดูแลหลักในการประลองครั้งนี้…สำหรับทั้ง 10 คนที่พวกเจ้าเห็นจักเป็นผู้ดูแลรอง แต่ละคนมีหน้าที่รับผิดชอบเวทีเม็ดหมากแต่ละเวที หน้าที่รับผิดชอบที่ว่าก็คือตรวจสอบอายุขัยของผู้เข้าประลอง และคอยจับตาดูการประลองเพื่อให้บังเกิดความเป็นธรรมแก่ผู้เข้าร่วมประลอง!”
