อย่างไรก็ตามหลังจากที่สนทนากันอยู่พักหนึ่ง หลวงจีนลายบุปผาก็ไม่พบความพิเศษอะไรจากต้วนหลิงเทียนเลย…นี่ยังทำให้มันรู้สึกผิดแปลกอยู่บ้าง แต่สุดท้ายมันก็กล่าวลาต้วนหลิงเทียนแล้วกลับไปรวมตัวกับเหล่าหลวงจีนของวัดฟ่านเทียน
ส่วนจิ้งชวีจื่อกับคนของศาลเจ้าชุนหยาง ก็โรยตัวลงมาหาที่โล่งๆในหุบเขาหลิงหลง
ในฐานะผู้ฝึกตนเพนจรไร้สังกัด จงกู้ ไม่ได้สุงสิงกับใคร เพียงหาที่ว่างๆได้มันก็ลงไปพักผ่อนอย่างสงบ ตั้งแต่ต้นจนจบมันไม่คุยกับใครเลย คล้ายจะเย็นชาห่างเหินไม่น้อย
เวลาผ่านไปนานเข้า เหล่าผู้มีอิทธิพลก็ทยอยกันมาถึงเรื่อยๆ
แน่นอนว่าบางคนก็ส่งคนมาแผ้วทางหาที่ไว้ก่อนแล้ว ยิ่งขุมพลังชั้น 5 อีกขุม ก็เรียกว่าส่งคนมาจัดแจงที่พักอะไรเรียบร้อยดีจนแลไปราวกับสวนหลังบ้านของตัว พอพวกมันมาถึงก็พักได้ทันที
แม้ว่าเหล่าขุมพลังชั้น 5 อีกขุมนี้จะไร้อัจฉริยะมากพรสวรรค์อะไรอย่าง หลวงจีนลายบุผาของวัดฟ่านเทียน และจิ้งชวีจื่อของศาลเจ้าชุนหยาง แต่พวกมันก็ไม่ได้ไร้ชนชั้นอัจฉริยะเสียทีเดียว พวกมันก็พายอดฝีมือรุ่นเยาว์มาเข้าร่วมการประลองจัดอันดับสุดยอดนักรบไม่น้อย
แต่แน่นอนว่าพวกมันไม่กล้าฝันถึง 3 อันดับแรก!
กระทั่งอันดับที่ 4 ในการประลองสุดยอดนักรบ พวกมันก็ยังไม่กล้าคิด!
