ยิ่งเวลาผ่านไปมากเท่าไหร่ เรื่องตราผนึกมารและต้วนหลิงเทียนก็แพร่กระจายไปมากเข้า
เรียกว่าตอนนี้ชื่อเสียงเขาโด่งดังไปทั่วสารทิศ อย่างยากที่จะหยุดยั้ง!!
ที่บ้านพักมหึมาหลังหนึ่งในเขตที่ดินของคฤหาสน์คลื่นขจีสกุลหาน หานเจิ้งเทียนที่ได้ยินข่าวลือด้านนอกแล้วก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ แม้จะรู้เรื่องนี้มาก่อนแล้วก็ตาม
เรียกว่าถึงก่อนหน้าเขาจะเชื่อในวาจาของต้วนหลิงเทียน
แต่พอได้ทราบข่าวนี้จากภายนอก ก็ทำให้รู้สึกแตกต่างไปอีกแบบ
“บางทีเสี่ยวเทียนอาจช่วยให้คฤหาสน์คลื่นขจีผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปได้จริงๆ…”
หานเจิ้งเทียนกล่าวพึมพำ
หานเจิ้งเทียนได้ยินข่าวลือ แน่นอนว่าหานเฉวี่ยไน่ก็ต้องได้ยินเช่นกัน และพอได้ยินนางก็ยิ่งเคว้งคว้างไปกันใหญ่
ต้วนหลิงเทียนจากไปแบบนี้ นางก็รู้สึกอ้างว้างเดียวดายเป็นทุนอยู่แล้ว พึ่งจะหายซึมได้ไม่ทันไรมาได้ยินข่าวของต้วนหลิงเทียนอีก ก็พาลให้นางคิดถึงเขาขึ้นมาอีกครั้ง
“พี่ใหญ่หลิงเทียน ท่านต้องกลับมาหาข้าก่อนที่ข้าจะแต่งงานนะ…หาไม่แล้วข้ากลัวว่า วันหน้าข้าจักมิมีโอกาสได้เห็นพี่ใหญ่อีกแล้ว…”
ไม่ทราบตั้งแต่เมื่อไหร่ ทว่าขณะกล่าวพึมพำหยาดน้ำตาสองสายได้รดแก้มหานเฉวี่ยไน่เป็นทาง…แลดูชวนให้น่าเวทนาสงสารจับใจ
