การจากไปของต้วนหลิงเทียนย่อมคลายกังวลให้หานซิ่นและอาวุโสทั้งหลายไม่น้อย ต่างพาลกันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เพราะไม่ต้องกลัวเรื่องที่หานเฉวี่ยไน่จะมีข่าวฉาวโฉ่อะไรจนทำให้คฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องพิโรธอีก
“ดูเหมือนผู้นำจะไปหายาโถวน้อยนั่นและบอกให้นางขับไล่บุรุษผู้นั้นไปจริงๆ…อย่างที่คิด จะอย่างไรผู้นำก็ยังคงเป็นห่วงคฤหาสน์คลื่นขจี”
หานเค่อ มองกล่าวกับหานซิ่นดว้ยรอยยิ้มร่า
“จะอย่างไรเสียมันก็เป็นผู้นำคฤหาสน์คลื่นขจี คงยากที่จะยินดีล่วงเกินคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องเพราะบุรุษหนุ่มแปลกหน้า!”
หานซิ่นไม่ได้แปลกใจกับเรื่องีน้สักเท่าไร
“ท่านอาวุโสสูงสุด ตอนนี้เจ้าหนุ่มนั่นก็ออกเดินทางแล้ว พวกเราควร…”
หานเค่อกล่าวถึงจุดนี้ ก็ยกมือขึ้นทำท่าปาดคอตัวเอง เห็นได้ชัดว่าคิดฆ่าต้วนหลิงเทียน
“ในเมื่อมันไปแล้ว ก็ช่างหัวมันเถอะ”
หานซิ่นโบกมืดส่งๆอย่างไร้แยแส “มันก็แค่คนไร้สำคัญเท่านั้น”
แน่นอนว่าที่หานซิ่นกล่าวแบบนี้ได้เพราะมันไม่ได้รู้สักนิด ว่าคนที่ฆ่าหลานมันตายอนาถ ก็คือข้ารับใช้ของบิดาชายหนุ่มผู้นี้!
ไม่อย่างนั้นคงเป็นไปไม่ได้เลยที่มันจะปล่อยต้วนหลิงเทียนไปง่ายๆ!
น่ากลัวว่าคงรีบแจ้นออกไปลงมือด้วยตัวเอง!
ส่วนอีกด้านหนึ่ง พอผู้นำคฤหาสน์คลื่นขจีได้ทราบว่าต้วนหลิงเทียนจากไปแล้ว อารมณ์ของมันก็ตื่นเต้นไม่น้อย
