หลังจากนั้นสักพักหานเจิ้งเทียนก็จากไป และหานเฉวี่ยไน่ก็เร่งวูบร่างมาปรากฏเบื้องหน้าต้วนหลิงเทียนทันที “พี่ใหญ่หลิงเทียน ท่านคุยอันใดกับท่านพ่ออยู่นานสองนานหรือ?”
“ข้าก็ไม่ได้คุยอะไรมากหรอก แค่หารือกับบิดาเจ้าว่าพวกเราจะช่วยเจ้าให้ผ่านพ้นเรื่องนี้ไปได้อย่างไร”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวตอบหานเฉวี่ยไน่ออกไปตามตรง สายตาน้ำเสียงยังอ่อนโยนเหมือนนางเป็นน้องสาวตัวน้อยในวันวาน
“พี่ใหญ่หลิงเทียน เรื่องนี้มิง่ายเลย…”
หานเฉวี่ยไน่ได้ยินพลันเผยยิ้มแห้งๆออกมาด้วยความขมใจ อันที่จริงนางเองก็ทำใจรับชะตากรรมไว้บ้างแล้ว…
เพื่อบิดาของนาง และเพื่อคฤหาสน์คลื่นขจีแห่งนี้ นางยินดีเสียสละตัวเอง
“ง่ายหรือไม่ง่ายเจ้าต้องรอดู…เฉวี่ยไน่ พี่ใหญ่หลิงเทียนจะจากไปสักพัก เพื่อไปจัดการธุระสำคัญบางอย่าง เจ้าจงดูแลตัวเองให้ดี อย่าได้ทำอะไรวู่วามเข้าใจหรือไม่? บางทีวันที่พวกเราพบกันอีกครั้ง ปัญหานี้ของเจ้าอาจมีทางออกแล้ว”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวกับหานเฉวี่ยไน่ด้วยสายตาเอ็นดู
“พี่ใหญ่หลิงเทียน ท่านจะไปแล้วหรือ?”
สีหน้าหานเฉวี่ยไน่เปลี่ยนไปทันใด นางเม้มปากกล่าวออกมาด้วยความไม่ยินยอม “พี่ใหญ่หลิงเทียนท่านอยู่ให้นานกว่านี้ไม่ได้หรือข้า…ข้า…”
