การมาคฤหาสน์คลื่นขจีครั้งนี้ ต้วนหลิงเทียนเพียงอยากทราบเรื่องของลี่เฟยจากหานเฉวี่ยไน่ ว่านางเป็นอย่างไรบ้างแล้ว ยังคิดจะถามหานเฉวี่ยไน่ทันทีที่ได้พบ แต่พอมาเห็นหานเฉวี่ยไน่เป็นทุกข์ร่ำไห้ฟูมฟาย เขาก็ไม่คิดจะรีบถามเพียงพยายามปลอบนางอย่างอ่อนโยน
และตอนนี้ต้วนหลิงเทียนก็หวนคืนสู่รูปลักษณ์เดิมแล้ว
ทันทีที่เขาเข้าสู่เขตที่พักของหานเฉวี่ยไน่ เขาก็คลายทักษะลับทันที
อันที่จริงตอนชิงหนูเห็นเขาเมื่อวานนี้ แว่บแรกนางก็จำเขาไม่ได้เช่นกัน
หากแต่ด้วยเสียงผ่านปราณแท้ที่เขาเร่งส่งไปเล่าเรื่องราวในอดีต ทำให้นางเลิกสงสัยเขา
“เฮ่อ…”
ชิงหนูที่ยืนชมเรื่องราวอยู่ห่างๆ อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอย่างสะทกสะท้อน
นางเฝ้าดูหานเฉวี่ยไน่เติบโตขึ้นมาจากตอนยังเล็กเป็นเด็กน้อย อีกฝ่ายใช้ชีวิตอย่างไร้กังวลมีความสุขมาตลอด กระทั่งคนของคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องมาเยือนจวบจนนายน้อยนั่นสู่ขอนางไปตบแต่ง ตั้งแต่นั้นมาความไร้เดียงสาของหานเฉวี่ยไน่ก็หายไป กลับกลายเป็นคนเงียบขรึมเก็บตัว กระทั่งกับนางเฉวี่ยไน่ยังไม่ค่อยกล่าวด้วยอีกต่อไป
หลายครั้งหลายคราที่นางอยากจะบุกไปฆ่านายน้อยคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องเสียให้รู้แล้วรู้รอด เพราะตราบใดที่นายน้อยคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องตกตายงานวิวาห์นี้ก็เป็นอันยกเลิก
