ครึ่งก้าวเซียน!
“พี่ใหญ่หลิงเทียน หานจิ้นเหนียนนั่นมันตกตายอนาถไปแล้ว..”
หานเฉวี่ยไน่กล่าวออกมาเบาๆอีกครั้ง เพื่อย้ำเตือนต้วนหลิงเทียน
ต้วนหลิงเทียนพอได้ฟังก็หวนกลับมามีสติ เริ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ระงับอารมณ์ที่พุ่งพล่านขึ้นมา
สำหรับเขาแล้ว ลี่เฟยก็เป็นดั่งเกล็ดย้อน
ใครก็ตามที่กล้าแตะต้องลี่เฟย ก็เหมือนแตะเกล็ดย้อนของเขา!
มังกรทุกตัวล้วนมีเกล็ดย้อน ผู้ใดแตะต้อง ตาย!
เขาเองก็เช่นกัน!
“เฉวี่ยไน่ ตอนที่ข้ามาถึงเมืองคลื่นขจี พอดีข้าได้ยินมาว่า มีอาวุโสสูงสุดเห็นดีเห็นงามกับการแต่งงานระหว่างเจ้ากับนายน้อยคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่อง…มีอาวุโสสูงสุดที่เห็นด้วยทั้งสิ้นกี่คนหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนมองถามหานเฉวี่ยไน่ออกมา
“มีเพียงคนเดียวเท่านั้น”
สองตาหานเฉวี่ยไน่ทอประกายเย็นวาบออกมา ค่อยกล่าวออกมาเสียงเข้ม “ข้ากระทั่งยังสงสัย ถึงเหตุผลการมาเยือนของนายน้อยคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องผู้นั้น…บางทีคงเป็นเพราะ หานซิ่น ด้วยแน่!”
“หานซิ่น?”
ต้วนหลิงเทียนนิ่งไปครู่หนึ่ง และไม่รู้จะพูดอะไรต่อด้วยไม่เข้าใจว่าเรื่องนี้มันเกี่ยวกันอย่างไร
“หานซิ่น เป็นอาวุโสสูงสุดคนเดียวของคฤหาสน์คลื่นขจี อีกทั้งยังเป็นปู่แท้ๆของหานจิ้นเหนียน”
หานเฉวี่ยไน่กล่าว
“ทำไมเจ้าถึงคิดแบบนั้น?”
พอได้ยินว่าอีกฝ่ายเป็นปู่หานจิ้นเหนียน ต้วนหลิงเทียนก็ไม่ถูกชะตากับอาวุโสสูงสุดที่ว่านั่นทันที ยิ่งอยากรู้เหตุผลจากหานเฉวี่ยไน่เข้าไปใหญ่
