“น้องสี่เจ้ามันโง่เขลานัก! ไฉนเจ้าถึงไม่ตรวจสอบในแหวนพื้นที่ให้ดีตั้งแต่แรก?”
ตอนนี้แม้อ๋องหรงจะไม่อยากเชื่อเพียงใด ก็จำต้องเชื่อ
เพราะสุดท้ายอ๋องเฉียนก็กล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้าออกมาแล้ว
จังหวะนี้อ๋องหรงก็ได้แต่พาคนทั้งหมดย้อนกลับไปเท่านั้น เพราะไม่มีเหตุผลอะไรที่จะอยู่ในจวนอ๋องเฉียนต่อไป
“ถ่ายทอดคำสั่งของข้าออกไป! ให้ทุกคนออกไปตามล่าหาตัวต้วนหลิงเทียนมาให้จงได้โดยไม่ต้องสนว่าจะต้องเสียค่าใช้จ่ายเท่าใด! ข้าต้องได้ตราผนึกมารนั่น!!”
หลังจากที่กลับมาถึงจวน อ๋องหรงก็เร่งสั่งการออกไปทันที มันไม่อาจต้านทานอำนาจล่อลวงยั่วใจของตราผนึกมารได้จริงๆ และหากมันได้ครองตราผนึกมารล่ะก็ คิดเป็นฮ่องเต้ประเทศฝูเฟิงก็เป็นเรื่องราวที่มั่นใจได้เลย!
“น้องสี่…หลินตงตกตายไปเช่นนี้ วันหน้าท่าทางเจ้าจักลำบากแล้วล่ะ!”
หลังจากออกคำสั่งไป อ๋องหรงก็เริ่มเผยยิ้มออกมาทันที
ในขณะเดียวกันกับที่อ๋องหรงถ่ายทอดคำสั่งล่าตัวต้วนหลิงเทียน อ๋องเฉียนที่สงบใจลงแล้วก็เริ่มออกคำสั่งเดียวกัน
อีกทั้งหลังจากสั่งการคนไปแล้ว อ๋องเฉียนก็นึกถึงเรื่องที่หลินตงตายขึ้นมาเพราะต้วนหลิงเทียนได้! จึงอดไม่ได้ที่จะหลั่งเหงื่อเย็นออกมาชุ่มหลัง “จะอย่างไรตอนนี้ผู้คนก็ล่วงรู้กันหมดแล้วว่าเป็นข้าที่เชิญหลินตงมาฆ่าต้วนหลิงเทียน! การที่หลินตงมาตกตายในประเทศฝูเฟิง ตระกูลหลินไม่ยอมเลิกรากับข้าง่ายๆแน่”
