“มันคืออันใดกันแน่นะ ข้าล่ะสงสัยจริงๆ”
“เฮ่ย! พวกเจ้าดูนั่นเร็ว สีหน้าอ๋องเฉียนเปลี่ยนไปถึงขนาดนั้นแล้ว! ท่าทางคงมิคิดว่าต้วนหลิงเทียนจะกล้าเปิดเผยความจริงออกมา ว่ามีบางสิ่งที่เหนือกว่าวรยุทธ์เซียนระดับมนุษย์ชั้นยอด!”
“ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนสมควรรู้ดี ว่าสมบัตินั้นมิอาจเก็บไว้ได้อีกต่อไป จึงคิดที่จะจมเรือเสีย!”
……
ผู้คนมากมายหลายคนกล่าวสนทนากันดังระงมเมื่อพบว่าสีหน้าอ๋องเฉียนเปลี่ยนไป
อ๋องหรงเองก็เพ่งมองไปยังร่างต้วนหลิงเทียนเขม็ง ด้วยอยากรู้ว่าในน้ำเต้าต้วนหลิงเทียนขายยาอันใดกันแน่ ถึงขั้นทำให้อ๋องเฉียนเสียอาการได้ขนาดนี้ หลังจากได้ฟังวาจาไม่กี่คำ
ส่วนทางด้านป๋ายลี่หง และซื่อหม่าฉางฟงก็ขมวดคิ้วเป็นปม ด้วยไม่รู้ว่าในน้ำเต้าต้วนหลิงเทียนขายยาอันใดเช่นกัน
แม้ว่าจะมีสิ่งอันประเสริฐกว่านี้ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องกล่าวออกมาไม่ใช่หรือไร?
หลายคนคิดว่าที่ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกมาเพราะคิดว่าตัวเองกำลังจะตาย แต่เหล่าคนสนิทของต้วนหลิงเทียนรู้ดีว่าต้วนหลิงเทียนไม่มีทางตายหรือเป็นรองหลินตงแน่นอน!
‘ตัวบัดซบต้วนหลิงเทียนนั่นมันคิดอะไรอยู่กันแน่ อย่าได้บอกข้าเชียวว่ามันคิดจะเปิดเผยเรื่องตราผนึกมารออกมาก่อนตายกัน!?’
สีหน้าอ๋องเฉียนเปลี่ยนสีกลับกลาย
มาตอนนี้มันเริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมาแล้ว เสียใจที่มันเปิดเผยเรื่องอี้เฟิงเข้าร่วมกับมัน แถมยังพามาที่นี่ด้วย!
