หลินตงย่อมจับสัมผัสได้ชัดว่าห่าศรที่ก่อตัวเหนือฟ้าและพุ่งลงมาดั่งห่าพิรุณนั้นไร้พลังถึงเพียงใด แต่ละดอกศรเรียกว่าถึงปะทะเข้าร่างมัน ก็ยากแม้แต่จะสร้างรอยขีดข่วน!
หากเอาห่าศรพรรค์นั้น ปะทะกับกรงเล็บเหล็กที่รวมศูนย์พลังมาของมัน เห็นชัดว่าต้วนหลิงเทียนพ่ายแพ้อนาถแน่!!
“การโจมตีของต้วนหลิงเทียนอ่อนด้อยเท่านี้เองหรือ!?”
ฝนธนูที่ต้วนหลิงเทียนใช้ออกนั้น พาลให้สายตาของผู้ชมทั้งหลายเผยความดูเบาออกมา เพราะทั้งหมดสัมผัสได้ว่าศรแต่ละดอกนั้นไม่ได้มีพลังอำนาจเท่าที่ควร
“ดูเหมือนว่าต้วนหลิงเทียนจักมีดีเพียงแค่เขตแดนแล้วจริงๆ…จากระดับพลังของกระบวนท่าวรยุทธ์นี้ หากมิใช้เขตแดน น่ากลัวว่าเขาจะอ่อนด้อยกว่าแม่นางเฟิ่งเสียอีก!”
เห็นฉากนี้ หลายคนก็เริ่มกล่าวออกมา
“เฮอะ! ไปลงนรกเสีย!!”
ซือถูหมิงและอี้เฟิงพลันกล่าวเย้ยหยันออกมาอย่างสะใจ
อ๋องเฉียนก็หัวเราะร่า ปานได้เห็นภาพตราผนึกมารตกอยู่ในมือของมัน
มันยังถึงกับเพ้อดั่งฝันกลางวันไปทันที ว่าทันทีที่มันได้รับตราผนึกมารมาล่ะก็ มันจะเอาไปขู่ข่มผู้ฝึกมารทั้งหลายให้สาบานว่าจะจงรักภัคดีต่อมัน หาไม่แล้วมันจะใช้ตราผนึกมารฆ่าเสียให้ตาย!
อันที่จริงฝ่ายอ๋องหรงเองก็มีผู้ฝึกมารอยู่หลายคน มันย่อมสามารถใช้ตราผนึกมารเข่นฆ่าได้ง่ายดาย!
ด้วยมีตราผนึกมารในมือ แม้มันจะลงมือเพียงหนึ่งกระบวน ก็ฆ่าผู้ฝึกมารขอบเขตเซียนได้มากมาย!
“ท่านปรมาจารย์ต้วน!”
