ไม่นานหลินตงก็นึกขึ้นได้ว่าอ๋องเฉียนอยากให้มันทำอะไร
อันที่จริงเรื่องนี้ตอนแรกๆมันก็สับสนไม่เข้าใจ ว่าไฉนองค์ชาย 4 ของประเทศฝูเฟิงถึงได้ต้องการแหวนพื้นที่ของแขกกิตติมศักดิ์จากตระกูลขุมพลังชั้น 7 นักหนา…
ในแหวนนั่นมันมีอะไรดีกันแน่?
มาตอนนี้ในที่สุดมันก็เข้าใจ
‘อ๋องเฉียน ความคิดเจ้านับว่าประเสริฐนัก…คงไม่เป็นอะไรหากข้าไม่รู้ ทว่าตอนนี้ข้ารู้แล้ว ข้าต้องได้ปันน้ำแกงสักถ้วย หากมันกล้าฮุบวรยุทธ์เซียนระดับมนุษย์ชั้นยอดไว้คนเดียวไม่สนตระกูลหลิน มันก็ลืมเรื่องเอาแหวนพื้นที่ต้วนหลิงเทียนไปได้เลย!’
ตอนนี้หลินตงลอบตัดสินใจอย่างลับๆ
จนถึงตอนนี้ หลินตงยังคงคิดแค่ว่า วันนี้จะอย่างไรแหวนพื้นที่ของต้วนหลิงเทียนสุดท้ายก็ต้องตกอยู่ในมือของมัน
ถึงแม้ต้วนหลิงเทียนจะสำแดงระฆังศรคลุมกายออกมา ซึ่งมีพลังอำนาจในการป้องกันเทียบได้กับวรยุทธ์เซียนสายป้องกันระดับปฐพีดั้งเดิม มันก็ไม่ได้หวาดกลัวอะไร
‘ต้วนหลิงเทียนผู้นี้ กลับมีวรยุทธ์เซียนระดับมนุษย์ชั้นยอดไว้ในครอบครองด้วย?’
อ๋องเฉียนเองก็ชมดูเรื่องราวด้วยสายตาตะลึง ‘ไม่เพียงแต่มันจะมีตราผนึกมาร แต่มันยังมีวรยุทธ์เซียนระดับมนุษย์ชั้นยอด…นี่มันผ่านประสบการณ์อันใดมาบ้างกันแน่?’
หลังจากตกใจ ใบหน้าอ๋องเฉียนก็เผยความประหลาดใจ และความยินดีออกมา
